ันยืนขึ้นมามองเฉินเฉียงด้วยตาแดงก่ำ จับจ้องไปที่เฉินเฉียง ก่อนที่จะย่อตัวลงสี่ขาในทันที
เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้สัมผัสความแข็งแกร่งของกระต่ายสายฟ้าได้ ในตอนนี้ความรู้สึกของเขานั้นไม่ควรจะเรียกว่าเจ้านี่เป็นกระต่าย แต่สมควรจะเรียกมันว่ากระทิงสายฟ้ามากกว่า
ไหงอยู่ๆเจ้ากระต่ายนี่ก็ได้เปลี่ยนเป็นกระทิงได้กันเนี่ย
แต่เขานั้นไม่ได้มีเวลาคิดหาเหตุผลอะไรมากนัก เพราะในตอนนี้ กระต่ายสายฟ้าได้พุ่งตรงมาทางเขาเรียบร้อยแล้ว
ในขณะเดียวกัน กัปตันฉีที่ตอนนี้ซ่อนตัวอยู่ที่เดิม ได้รีบกระโดดออกมาอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานเขาก็ได้ไปปรากฏอยู่ที่ใต้ต้นและได้ทำการกวาดผลหอมม่วงมาทั้งหมดหกผล ก่อนที่จะรีบกลับไปหาหมอลีในทันที
“กลับกันได้แล้ว”
หมอลีเป็นคนแรกที่ยืนขึ้นมาและทำท่าที่จะกลับ
“หมอลี เฉินเฉียงยังตกอยู่ในอันตรายนะ พวกเราต้องรีบช่วยเขา”
“กัปตันฉี อย่าลืมว่าภารกิจของเรามีแค่การเก็บเกี่ยวสมุนไพร ด้วยพลังสายเลือดของเจ้ากระต่ายสายฟ้านั่น ต่อให้เราเขาไปช่วยเราก็ไม่สามารถช่วยชีวิตไอ้เด็กเวรนั่นได้อยู่ดี”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือหากเราชักช้าแล้วเจ้ากระต่ายนั่นไม่พบผลกลิ่นม่วงล่ะก็ มันต้องควานหาตัวเราแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเราอาจจะสูญเสียมากกว่านี้อีก”
กัปตันฉีรู้ว่าคำพูดของหมอลีพูดออกมานั้นล้วนถูกต้อง ในตอนนี้ เขาทำได้เพียงมองกลับไปทางทิศที่เฉินเฉียงจากไป ก่อนที่จะกระทืบเท้าอย่างโกรธแค้นไปหนึ่งทีและพูดขึ้นว่า “กลับ”
อีก
