ือดนักรบในการต่อสู้ไปในตัวด้วย
แต่ดูเหมือนว่าคนพวกนี้จะโชคดีเกินไป หรือโชคดีของเขาอาจกลายเป็นฝุ่นไปแล้วก็ได้ นั่นก็เพราะ พวกเขาไม่เจออันตรายใดเลยแม้แต่น้อย
เป็นไปได้ว่าตอนนี้พวกเขานั้นยังอยู่แค่ตีนเขาจึงยังไม่เจออะไรที่น่าหวาดหวั่น หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง ทีมสำรวจก็ดูเหมือนจะทำภารกิจเสร็จสิ้น และในตอนนี้ กระเป๋าที่เฉินเฉียงนั้นได้เต็มจนเกือบล้น
“หมอลี แค่นี้ก็พอแล้วใช่รึเปล่า”
หลังจากเห็นว่าภารกิจนั้นได้ลุล่วงได้ง่าย นี่ทำให้กัปตันฉีรู้สึกดีใจอย่างมาก และที่สำคัญที่สุดคือไม่บ่อยครั้งนักที่พวกเขานั้นจะออกมาสำรวจแล้วไม่พบเจออันตรายใดๆ แล้วกลับไปอาณานิคมได้อย่างสมบูรณ์แบบนี้
แต่ในครั้งนี้ พวกเขาโชคดีแบบสุดๆที่ไม่เจออะไรเลยแม้แต่น้อย
“ใช่แล้ว กัปตันฉี สมุนไพรที่พวกเราเก็บมาในครั้งนี้เพียงพอให้พวกเราอยู่ต่อไปได้อีกครึ่งเดือน พวกเรากลับกันได้แล้ว”
เหล่านักรบในทีมสำรวจได้ยินดังนั้นก็อดที่จะแสดงความดีใจไม่ได้ พวกเขาได้มารุมล้อมหมอลีและเฉินเฉียงเอาไว้ และรีบออกจากภูเขาไป
“เดี๋ยวก่อนนะ”
ทันใดนั้น เป็นหมอลีที่หยุดเท้าหลังจากก้าวออกไปสองเก้าและทำจมูกฟุดฟิดพูดออกมา
“กัปตันฉี เจ้าได้กลิ่นรึเปล่า” หมอลีถามออกมา
คนอื่นเองที่หยุดก็ได้ทำการดมกลิ่นเช่นเดียวกับหมอลีอยู่พักใหญ่
“ได้กลิ่นอยู่นะ กลิ่น อืมมม ค่อนข้างจะหอม ทางนั้น”
กัปตันฉีได้ชี้ไปทางด้านตะวันตกและถามออกมา “หมอลี หมอต้องการจะไปดูรึเปล่า”
“
