ว เฉินเฉียง เจ้าเคยได้ยินชื่อของนายพลเทียนเว่ยหรือไม่”
“นายพลเทียนเว่ย…อืม… นายพลเทียนเว่ยนั่นรึเปล่า เคยสิ ทุกคนๆในอาณานิคมแห่งภูเขาหมางแห่งนี้จะมีใครไม่รู้จักชื่อของจอมพลในตำนานคนนั้นกัน”
“เขาเป็นจอมพลแห่งกองกำลังเหมันต์จันทรา เขาเป็นคนที่เสียสละตนเองเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้พวกมนุษย์กลายพันธุ์สามารถทำลายหมู่บ้านเหมันต์จันทราตอนที่พวกมันบุกโจมตี”
“หลังจากนั้นผู้พันเทียนเว่ยจึงถูกเรียกว่าจอมพลแห่งกองกำลังเหมันต์จันทราและถูกเรียกว่าเป็นจอมพลเหนือจอมพล”
แต่เดิมเฉินเฉียงเองนั้นก็ได้รู้จักจอมพลเทียนเว่ยผู้นี้เป็นอย่างดีตามเรื่องเล่าที่เคยฟังมาในร่างก่อน
ถึงแม้ว่าจะพึ่งมาอยู่ในร่างนี้แต่เมื่อได้หลอมรวมความทรงจำกันแล้วย่อมทำให้เขานั้นมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับจอมพลคนนี้เป็นพิเศษ
“ก็ใช่ แล้วถ้าข้าจะบอกว่าเจ้าคือลูกชายคนเดียวของจอมพลคนนั้นล่ะ”
หลังจากพูดจบ ผู้อาวุโสก็ได้จ้องมองไปยังเฉินเฉียงที่เขาคิดว่าน่าจะต้องตกตะลึงในสิ่งที่ได้ยิน แต่เขากลับเห็นว่าใบหน้าของเฉินเฉียงนั้นแค่กระตุกไปเล็กน้อยเท่านั้น
“ไม่เลว เจ้านั้นสุขุมมาก สมแล้วที่เป็นลูกชายของจอมพล”
มีสิ่งหนึ่งที่ผู้อาวุโสซุนไม่รู้ก็คือเฉินเฉียงที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เฉินเฉียงที่เขารู้จักมาก่อนหน้านี้
หลังจากที่ผู้อาวุโสลอบพยักหน้าพึงพอใจอยู่ในใจแล้วก็ได้พูดต่อว่า “แต่เดิม ข้านั้นต้องการให้เจ้าปลุกสายเลือดขึ้นมา หลังจากนั้นค่อยสืบทอดตำแ
