ยมาเลยทีเดียว”
เช้าวันถัดมา เมื่อเฉินเฉียงไปยังสนามที่นัดกันไว้ ที่นั่น ทีมสำรวจได้รออยู่ก่อนแล้ว ในทีมมีผู้คนกว่าสิบคน และพร้อมที่จะเดินทางทุกเมื่อ
“เฉินเฉียง เจ้าสวมกระเป๋านี้ไว้แล้วตามพวกเขาเข้าไปในภูเขา”
กัปตันฉีโยนกระเป๋าหนังขนาดใหญ่ลูกหนึ่งให้ ก่อนที่จะยกมือส่งสัญญาณนำทุกคนขึ้นภูเขาไป
ณ ที่พักของทีมเก็บกู้ซากศพ เจ้าอ้วนและเด็กอีกหกคนได้มองส่งเฉินเฉียงที่ตอนนี้กำลังเดินตามหลังทีมสำรวจไปลิบตา บรรยากาศของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความสำนึก
“ไอ้อ้วน ข้าว่าครั้งนี้เราทำเกินไปหน่อยนะ ยังไงซะไม่ว่าจะเป็นหรือตาย เขานั้นก็เป็นผู้เสียสละของพวกเรา”
“แล้วไง พวกเรามีแค่เจ็ดคนนะโว้ย ถ้าไม่เป็นเฉินเฉียงก็ต้องเป็นหนึ่งในพวกเราอยู่ดี หรือแกจะไปแทน”
“ข้าหวังได้เพียงว่าเขาจะสามารถกลับโชคร้ายให้เป็นโชคดีได้นะ ตราบใดที่เขากลับมาได้ ข้าจะทำงานแทนเขาอาทิตย์นึงเลย”
เหล่าเพื่อนๆของเฉินเฉียงได้พูดออกมาด้วยความรู้สึกสำนึกเสียใจและรู้สึกผิด แต่พวกเขาเองก็ไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าผู้อาวุโสซุนนั้นได้เร้นกายมาอยู่ข้างหลัง
“ไอ้เด็กเวรพวกนี้นี่ พวกแกอู้งานกันอีกแล้วเรอะ”
“รีบๆไปทำงานได้แล้ว ไป”
“ถ้าวันนี้พวกแกทำความสะอาดถุงเก็บศพและถุงมือไม่เสร็จ อย่าหวังว่าคืนนี้จะได้กินข้าวกันเลยนะโว้ย”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าเพื่อนๆของเฉินเฉียงก็ได้วงแตกกันทันที
หลังจากมองเด็กๆรีบวิ่งไปทำงาน เขาได้หันไปจ้องมองยังทีมสำรวจก่อนจะต
