บทที่ 1 โอกาสในวิกฤต
หลังจากเห็นสภาพพื้นที่รอบข้างแล้วทำให้เฉินเฉียงอดที่จะหันรีหันขวางด้วยท่าทีที่ราวกับอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ควรนั่นก็เพราะเขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาอยู่ปี 2838 ไม่ใช่เหรอ“เฉินเฉียง เจ้าอู้อีกแล้วนะ รีบจัดการไอ้นั่นเร็วๆเข้า เราจะได้กลับไปกินข้าวกัน”ชายหนุ่มอายุประมาณ16 – 17 ปี ได้ปาดเหงื่อที่ชุ่มบนหน้าผากก่อนที่จะมองมายังเฉินเฉียงด้วยท่าทีเหลืออดเฉินเฉียงได้พยักหน้าให้เด็กคนนั้นเล็กน้อยก่อนที่จะโยนซากอะไรบางอย่างลงในหลุมเบื้องหน้า และทำการฝังกลบพร้อมทั้งกำลังคิดอะไรบางอย่างในห้วงความคิดของตน
หลังจากเกิดวิกฤตการณ์ทางชีวเคมี ผ่านไปกว่า 800 ปีแล้วที่คลื่นพลังบางอย่างส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงในระดับยีนของสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้
คลื่นพลังนี้ส่งผลให้พันธุกรรมในร่างกายของมนุษย์ที่หลับใหลอยู่ได้ตื่นขึ้นมาและส่งผลต่อการวิวัฒนาการหรือจะเรียกว่ากลายพันธุ์ก็ว่าได้
รวมถึงสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นบนโลกใบนี้ด้วยเช่นกัน และนี่ส่งผลให้การกลายพันธุ์นี้กลายเป็นปัญหาในระดับที่ว่าส่งผลต่อการดำรงอยู่ของมนุษย์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
มนุษย์ สัตว์กลายพันธุ์ มนุษย์กลายพันธุ์ สิ่งมีชีวิตทั้งสามในตอนนี้จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันบนโลกมนุษย์ จากทั้งสามกลุ่มนี้มีเพียงมนุษย์ที่เรียกได้ว่าอยู่ในระดับล่างของห่วงโซ่นี้
และมนุษย์ในตอนนี้ได้ถูกกีดกันออกมาราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกได้ว่าเอเลี่ยนสปีชี่ส์ของโลกใบนี้ไปโดย