ปริยาย โดยพวกเขาถูกบังคับให้รวมกลุ่มกันโดยเรียกพื้นที่แห่งนี้ว่าอาณานิคมในอาณานิคมที่เฉินเฉียงอาศัยอยู่ในตอนนี้มีผู้คนอาศัยอยู่เกือบสองพันคน ทุกๆคนนั้นล้วนตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติหน้าที่ของตนเองเพื่อรักษาสิทธิ์ที่จะได้อาศัยอยู่ในอาณานิคมแห่งนี้
“ระวังด้วยล่ะ ใส่ถุงมือเอาไว้ตลอด อย่าได้ไปจับซากร่างพวกนี้ด้วยมือเปล่า”ชายแก่หนวดขาวคนหนึ่งพูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น“ปู่ซุน งานของเรามันทั้งสกปรกและเปลืองแรงขนาดนี้ จะดีกว่าไหมถ้าจะให้พวกทหารมาจัดการซากพวกนี้ไปด้วยระหว่างการลาดตระเวนน่ะ ไอ้ค้างคาวพวกนี้มันสามารถฆ่าทีมลาดตระเวนของเราไปได้ทีเดียวหกคนเลยนะ การที่จะให้คนระดับล่างแบบพวกเรามาทำเรื่องอย่างนี้จะไม่อันตรายไปหน่อยรึไง”
“เหอะ หยุดคิดเรื่องนั้นไปได้เลย ในยุคสมัยที่ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากในการเอาชีวิตรอดแบบนี้ ใครก็ตามที่ได้รับสายเลือดทหารไปละก็ไม่เพียงแต่จะต้องออกมาป้องกันพื้นที่ที่ตนได้รับหน้ามอบหมายแล้ว คนเหล่านั้น ยังได้สิทธิในการแต่งงาน มีบุตร และมีชีวิตอยู่ในพื้นที่ที่ต้องดูแลต่อไปได้ พวกนั้นไม่ทางมาเสียเวลาทำเรื่องแบบนี้หรอก แค่การลาดตระเวนก็แทบจะเต็มกลืนแล้วด้วยซ้ำมั้ง แต่กับไอ้หนูสายเลือดขยะอย่างแกน่ะมันก็อีกเรื่องหนึ่ง เพียงแค่แกมีโอกาสได้ตามข้ามาจัดการซากร่างเหล่านี้ตลอดชีวิตก็สมควรจะเป็นที่สุดในชีวิตแกแล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
“เฉินเฉียง แกจะถอดถุงมือทำไมกัน”เมื่อได้ยินเสียง
