ยาย บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าพวกเขารังเกียจหรือยังไม่เชื่อว่าเฉินเฉียงเป็นคนไม่ใช่ผี พวกเขาตีห่างเฉินเฉียงอย่างช่วยไม่ได้
“ระวังหน่อยนะ เฉินเฉียงไปแตะค้างคาวโลหิตพิษมา เขาอาจจะติดพิษและตายได้ทุกเมื่อ ช่วงนี้ยังไงก็อยู่ห่างๆไว้ก่อน”“ไม่น่ามั้ง ปกติถ้าโดนพิษจากค้างคาวนั่นน่าจะตายในทันทีนี่นา นี่มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วไม่น่าเป็นอะไรนะ”
“ใครจะไปรู้ล่ะ พิษอาจจะเสื่อมสภาพก็ได้ อย่างน้อยๆก็ระวังไว้ก่อนดีกว่า ใครจะไปรู้ เขาจะพ่นพิษออกมาก็ได้นะ”เฉินเฉียงที่เป็นประเด็นนั้นไม่ได้พูดหรือมีท่าทีอะไร เขานั้นทำหูทวนลมพลางคิดถึงระบบประหลาดที่เขาได้รับมา
“ปู่…ปู่ซุนอยู่รึเปล่า”เมื่อสิ้นเสียง ม่านประตูก็ได้ถูกรูดออก และเป็นชายตัวสูงและชายร่างกำยำได้เดินเข้ามา“โอ้ กัปตันฉีเหรอ ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าต้องออกไปสำรวจพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ แล้ววันนี้มาหาข้าทำไมกัน” พ่อใหญ่ซุนที่กำลังนั่งกินมันหวานอยู่นั้น เมื่อเขาได้เห็นว่าแขกเป็นใครก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาแค่ชำเลืองมองในขณะที่กำลังกินมันหวานต่อไป
กัปตันฉีเมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังกินมันหวานอยู่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เขาได้พูดออกมา“เรื่องเป็นอย่างนี้ปู่ซุน พรุ่งนี้ทีมของเรานั้นจะออกไปสำรวจที่ภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรกัน แต่ตอนนี้เรานั้นกำลังขาดคน ข้าก็เลยตั้งใจจะที่จะมาขอยืมคนไปช่วย…”
“ห้ะ กัปตันฉี เด็กพวกนี้ไม่มีกำลังอะไรเลยนะ การที่เจ้าจะขอให้เด็กพวกนี้ไปช่วยไม่ได้ต่างจากชวนพ
