ต้องคำนับ” จ้าวอี้เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ และเอ่ยว่า “ข้าให้ป้ายคำสั่งเจ้า คิดว่านางก็ไม่กล้าบังคับให้เจ้าคุกเข่าคำนับนางเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนหมดคำพูด
เรื่องที่ทิ้งหัวข้อสนทนาไว้ให้คนแบบนี้ทำให้น้อยหน่อยจะดีกว่า
นางเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ตอนนี้หม่อมฉันยังไม่ได้ใช้ ค่อยว่าทีหลังกันเถอะ!” แล้วนางก็ถามจ้าวอี้ “อ๋องเจี่ยนมาหาฝ่าบาททำไมกันแน่? เป็นใครก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่ยอมไปแล้ว ฝ่าบาทรีบไล่เขาไปไม่ได้หรือ?”
“เฮ้อ!” จ้าวอี้เอ่ย “เขามาเตือนให้ข้าพาหานถงซินกลับเมืองหลวง” เรื่องบางเรื่องของเขากับหานถงซิน จ้าวอี้ไม่ได้เอ่ย เขารู้สึกว่าเอ่ยเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเจียงเซี่ยนเสียหน้าเล็กน้อย “แต่ข้าไม่อยากให้หานถงซินกลับวังจริงๆ เมื่อก่อนเจ้าก็ไม่เคยติดต่อกับนางอย่างสนิทสนมเช่นกัน ต้องไม่รู้อย่างแน่นอนว่าน่ารำคาญมาก ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นลูกสาวของท่านหญิง ทว่ากลับเหมือนกลัวคนอื่นรังเกียจชาติกำเนิดของนาง ไปไหนก็ต้องวางมาด พูดจาก็เหมือนกัน ทำให้คนได้ยินแล้วอยากนอน มองอีกครั้งข้ายังรู้สึกเหนื่อย เจ้าก็ให้ข้าพักผ่อนอย่างเต็มที่สักสองสามวันเถอะ!”
————————————-
