กนิด
นางยิ้มเล็กน้อย และหาโอกาสยืนอยู่ใต้ต้นการบูรข้างๆ
ในวังส่วนใหญ่เป็นต้นไม้ใหญ่อายุร้อยปี
ต้นการบูรต้นที่เจียงเซี่ยนยืนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
ลำต้นใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบ ตั้งตรงสูงมากและแตกกิ่งก้านต่อกันเหมือนร่ม แม้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง แต่กิ่งไม้กับใบไม้ก็หนาแน่น เขียวชอุ่มและเจริญงอกงาม ตอนกลางคืนที่ไม่ได้แขวนโคมไฟ ยิ่งเลือนราง จนเห็นเหตุการณ์ใต้ต้นไม้ไม่ชัดเจน
จ้าวอี้แอบไปอย่างรวดเร็วทันที
“ฝ่าบาทหาหม่อมฉันทำไม?” เจียงเซี่ยนมองอ๋องเจี่ยนอย่างเงียบๆ ในความมืด และถามเข้าประเด็นทันที
“เป็นอย่างไร? โคมไฟวันนี้สวยใช่หรือไม่?” จ้าวอี้ถามนาง เหมือนต้องการขอความดีความชอบ
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ทำไมฝ่าบาทถึงเรียกอ๋องเจี่ยนมา? หากไม่มีครอบครัวของอ๋องเจี่ยน หม่อมฉันคงจะมีความสุขกว่านี้”
“เป็นเพราะหานถานซินหรือ?” จ้าวอี้ได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้ ก็เสียดายเล็กน้อย “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าเข้ากับท่านหญิงตงหยางได้ดีทีเดียว”
“เมื่อก่อนคือเมื่อก่อน ตอนนี้คือตอนนี้” เจียงเซี่ยนเอ่ยแทรกเขา และเอ่ยว่า “เมื่อก่อนหานถงซินต้องคำนับหม่อมฉัน ตอนนี้หม่อมฉันกลับต้องคำนับหานถงซิน จะเอ่ยถึงพร้อมกันได้อย่างไร”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่
