บทที่ 296 ตระกูลหลี่แห่งก่านไห่
ในฐานะเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่หยกโดยมีสายเลือดแท้บริสุทธิ์ ต่อให้บรรพชนตระกูลอวิ๋นจะอ่อนด้อยเพียงใด ทว่าเมื่อเทียบกับเหล่าผู้อาวุโสระดับรวมลมปราณจากหมู่นิกายสาขาภายนอกแล้ว เขาก็ยังเป็นอสุรกายที่ไร้ผู้ต้านอยู่ดี
ด้วยเหตุนี้ คำสั่งของเขาเพิ่งออกไปไม่นาน บรรดานิกายต่างๆ ก็พากันเร่งหน้ามาเยือนอย่างพร้อมเพรียง
“สำนักรวมโอสถ, หอค่ายกลหมื่นสาย, สำนักวิญญาณสมบัติ, นิกายสัตว์อสูร, สำนักยันต์เต๋า, ศาสนาเซียนเมรัย, หุบเขาพืชวิญญาณ…ให้ตายเถอะ, ร้อยศาสตร์แห่งการบำเพ็ญเพียรนี่นับว่าครบแล้ว!”
ลวี่หยางมองแล้วถึงกับขนลุกไปทั้งศีรษะ ตามที่บรรพชนตระกูลอวิ๋นกล่าวไว้ พวกนิกายเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ได้รับการเกื้อหนุนจากนิกายกระบี่หยกทั้งสิ้น กล่าวได้ว่าแถบแคว้นเจียงหนานแห่งนี้มีแต่นิกายแบบนี้เต็มไปหมด ล้วนมีความรู้แตกฉานในศาสตร์หลากหลายของการฝึกตน ทว่ากลับไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้ด้วยเคล็ดวิชา จึงไม่อาจพึ่งพาตนเองได้ ต้องอยู่ใต้ร่มเงาการดูแลของนิกายกระบี่หยก
รูปแบบการควบคุมเช่นนี้มีทั้งคุณและโทษ
โทษคือไม่มีผู้ใต้บังคับบัญชา คำสั่งจากเบื้องบนส่งลงมาก็ไม่มีใครให้เรียกใช้ ต่างจากเจียงเป่ยที่นิกายศักดิ์สิทธิ์สามารถออกคำสั่งรวบรวมหมู่ผู้ฝึกตนได้ทั่วแคว้น แต่ข้อดีก็ใช่ว่าจะน้อย ด้วยเพียงแคว้นเจียงหนานแห่งเดียว กลับสามารถเลี้ยงดูนิกายกระบี่หยกได้ทั้งสำนัก ไม่เพียงเสริมพลังของนิกายให้พุ
