บทที่ 297 ลอบโจมตีข้ามระดับ, ไร้ผู้ต่อต้าน
“สหายเต๋าท่านใดหรือ?”
ณ ตระกูลหลี่แห่งก่านไห่ เหนือเมืองท่ากานถัง เซี่ยวไห่เจินเหรินเห็นความเรืองรองแห่งวิชาเทพถูกทำลาย จึงพลันระแวดระวังขึ้นมาทันใด จ้องมองบุคคลที่ปรากฏตัวมาด้วยแววตาหนักแน่น
ต่อมา เพียงเห็นแสงเร้นแยกออกพลัน
ผู้มาเยือนก้าวออกจากแสง เป็นชายชราผมหงอกเคราขาว แม้ชราแต่ยืนตัวตรง สีหน้าแฝงแววตื่นเต้นน้อยๆ ทำให้เซี่ยวไห่เจินเหรินถึงกับตะลึง
“…ไอ้เฒ่าตระกูลอวิ๋นหรือ?”
“ว่าอย่างไรนะ!” บรรพชนตระกูลอวิ๋นพลันขุ่นเคือง เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก็ม้วนข้อมือ เผยยันต์วิเศษหยวนถูขึ้นมาอีกครา พร้อม กระบี่แสงนกเหิน ที่เคยแผดคำรามเมื่อครู่
อีกด้าน เซี่ยวไห่เจินเหรินกลับถอนหายใจ
พลางปล่อยมือจากไพ่ลับที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออย่างผ่อนคลาย เจตนาฆ่าฟันที่เคยตึงแน่นในอกพลันคลายลงถึงเก้าส่วน
นี่มันเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่หยกเชียวนะ!
เว้นแต่จะตั้งใจฝ่าฝืนกฎของแคว้นเจียงเป่ย ไม่เช่นนั้นแม้ตระกูลหลี่จะกล้าขับไล่หรือทำให้ขายหน้า ก็ยังไม่มีวันกล้าชักกระบี่ใส่
“ท่านอวิ๋นมาเยือนตระกูลหลี่ข้า มีเหตุอันใดหรือ?”
สีหน้าของเซี่ยวไห่ยังคงสงบ เบื้องหลังเมืองท่ากานถังปรากฏประกายแสงเจิดจ้านับหมื่น ถักทอเป็นค่ายกล แปรเปลี่ยนเป็นทะเลสีมรกตไร้สิ้นสุดเบื้องหลังเขา
เนื่องจากอีกฝ่ายเผยตัวด้วยความเกรียงไกรยิ่งนัก อีกทั้งยังฟาดออกหนึ่งกระบี่อันน่าตื่นตาตื่นใจ เขาจึงไม่ทันฉุกคิดว่
