บทที่ 298 ถ้ำสวรรค์แสงสมบัติฉางเหยา
เศษเสี้ยวของถ้ำสวรรค์…ของล้ำค่าอันดับหนึ่งโดยแท้!
ในระดับเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุดก็คล้ายกับแดนมงคลถ้ำสุริยันของจงกวง อัดแน่นด้วยกลิ่นอายฟ้าศักดิ์สิทธิ์และพิภพลี้ลับที่เจ้าของถ้ำเคยกลั่นกรองไว้ยามยังมีชีวิต ล้ำค่ายิ่งนักมิอาจประมาณ
แต่ในระดับใหญ่หลวง…ก็มิผิดกับภูเขาเทพหยวนฉือ!
ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นโอกาสสำคัญสำหรับการแสวงสมบัติมรรคผล!
ด้วยเหตุนี้ ลวี่หยางจึงไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเศษถ้ำสวรรค์เช่นนี้จะตกอยู่ในมือของตระกูลหลี่ชนิดไม่มีใครรู้ หากได้มาจริง เหตุใดจึงสามารถปกปิดไว้ได้เนิ่นนานถึงเพียงนี้?
“เศษถ้ำสวรรค์นั้น อยู่ใต้ทะเลลึกของเมืองท่ากานถังโดยตรง”
เซี่ยวไห่เจินเหรินเอ่ยอธิบายว่า “สถานที่แห่งนี้เดิมมิใช่ท่าเรือใด ทว่าเป็นเพราะบรรพชนของตระกูลข้าพบเศษถ้ำสวรรค์เข้า จึงได้สร้างขึ้นเพื่ออำพรางสิ่งนั้น”
“ที่สามารถปิดบังไว้ได้นานแท้จริงเพราะเศษถ้ำสวรรค์นั้นตัดขาดทั้งกลิ่นอายแห่งฟ้าและสายใยแห่งเหตุผล แม้ผู้ใดพยายามก็ดูไม่ออก จึงตกเป็นของตระกูลข้าโดยง่าย เรือขยายแดนของข้าก็มาจากที่นี่”
“หากนายท่านประสงค์ ข้าสามารถนำทางไปได้”
“ไม่จำเป็น”
ลวี่หยางสั่นศีรษะอย่างไม่ลังเล จากความรอบคอบของเขาแล้ว แม้แต่ที่ตั้งของถ้ำสวรรค์เขาก็ไม่เอ่ยถาม เพราะไม่อยากรู้…และไม่กล้ารู้
“ห่วงโซ่แห่งกรรมนี้ ข้าขออย่าได้แตะต้องเลย”
เขาตัดสินใจแน่วแน่ ให้เซี่ยวไห่เจินเหรินนำวัตถุธาตุไ
