ี้ดีมาก!”
“เป็นแบบนี้จริงๆ หรือ?” เจียงลวี่เอ่ยอย่างงุนงง
เขาไม่เคยมีความรักพวกนี้มาก่อน จึงดูไม่ออกว่าเจียงเซี่ยนไม่โกรธเพราะลำบากใจหรือปิ่นปักผมนั้นมีความสำคัญอะไร
แต่เขาพอจะเดาใจหวังจ้านได้ไม่มากก็น้อย
เดิมทีเขาคิดว่า หากเจียงเซี่ยนชอบหวังจ้าน และหวังจ้านยอมออกหน้าเพื่อเจียงเซี่ยน ต่อให้เขาต้องสู้ก็จะคิดหาทางจับคู่พวกเขาเช่นกัน ปรากฏว่าเจียงเซี่ยนไม่ส่งเสียง หวังจ้านก็ทำเป็นไม่รู้ หลังจากนั้นเขาจึงทำได้เพียงมองเจียงเซี่ยนแต่งงานกับหลี่เชียน
พูดไปพูดมา หวังจ้านก็ยังไม่มีความรับผิดชอบเท่าหลี่เชียน
อย่างน้อยหลี่เชียนก็กล้าฉุดผู้หญิงไปแต่งงาน ทว่าหวังจ้านกลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะโต้เถียงกับผู้อาวุโสสักนิดด้วยซ้ำ
บอกได้เพียงว่าเจียงเซี่ยนกับหวังจ้านไม่มีวาสนานี้
—————————————————–
ส่วนจ้าวอี้ที่เฝ้าอยู่ริมหน้าต่างตลอด พอเห็นเจียงลวี่กับหวังจ้านอยู่ไม่นานเท่าไรก็ออกจากวังฉือหนิง ก็รู้สึกสบายใจไม่น้อย เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง ตัดสินใจนั่งอ่านหนังสือตรงนี้ รอจนพิธีปักปิ่นของเจียงเซี่ยนจบแล้ว รับประทานอาหารเย็นแล้ว ค่อยกลับไปวังเฉียนชิง
ถึงอย่างไรคนส่วนใหญ่ในวังเฉี
