จ้าวอี้สีหน้าหม่นหมองทันที
อ๋องเจี่ยนรีบเอ่ยว่า “นางในซ่งเสียชีวิต กระหม่อมก็เสียใจกับฝ่าบาทมากเช่นกัน เพียงแต่เรื่องขององค์ชายเกี่ยวพันถึงแคว้น ไทเฮาพักผ่อนอย่างสงบอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่ว เพียงแค่ฝ่าบาทไม่ยอมใกล้ชิดฮองเฮา ลูกชายคนโตของฝ่าบาทก็เติบโตในมือของผู้หญิง นานๆ ไป ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องดี ขอให้ฝ่าบาทโปรดไตร่ตรองด้วย”
พูดไปพูดมา ก็เพียงแค่อยากให้เขาเข้าหอกับหานถงซิน
จ้าวอี้เกลียดมากที่อ๋องเจี่ยนมายุ่งเรื่องผู้หญิงของเขาตามใจชอบแบบนี้ ทว่าอ๋องเจี่ยนไม่ว่าจะในแง่ลำดับอาวุโสหรือความสัมพันธ์ เขาก็ต้องไว้หน้าอ๋องเจี่ยนเล็กน้อย
“ข้ารู้แล้ว!” จ้าวอี้อดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็เอ่ยออกมาเช่นนี้
อ๋องเจี่ยนเห็นเขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของตนเองอย่างสิ้นเชิง จึงอยากเอ่ยอีกเล็กน้อย ใครจะรู้ว่าจ้าวอี้กลับลุกขึ้นและเอ่ยว่า “ท่านปู่ยังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่? วันนี้เจียหนานทำพิธีปักปิ่น ข้ารับปากไทฮองไทเฮาว่าเดี๋ยวจะร่วมงานเลี้ยงหลังพิธีปักปิ่น หากท่านปู่ไม่มีเรื่องสำคัญ เช่นนั้นข้าก็ขอตัวก่อน มีเรื่องอะไร ค่อยว่ากันทีหลัง”
อ๋องเจี่ยนโกรธมาก
องค์รัชทายาทไม่สำคัญกว่าพิธีปักปิ่นของเจียงเซี่ยนอย่างนั้นหรือ?
