ไทฮองไทเฮายิ้มไม่หุบ และเอ่ยกับไทฮองไท่เฟยต่อหน้าพวกฮูหยินฝางที่เข้าร่วมพิธีปักปิ่นของเจียงเซี่ยนและนางในกับขันทีที่ช่วยเตรียมพิธีปักปิ่นในห้องอย่างไม่หลีกเลี่ยงแม้แต่นิดเดียว “ดังนั้นข้าจึงมักจะเอ่ยว่า พวกหยกเหอเถียน หยกมันแพะ ทับทิม และงาช้างต่างก็ไม่ดีเท่าทอง ทั้งทนทานและไม่กลัวตกแตก ปิ่นปักผมทองนี้ทำได้ดี ตอนที่ทำพิธีปักปิ่นก็ใช้อันนี้เสียบปิ่นให้เจียหนาน”
พวกฮูหยินฝางเม้มปากยิ้ม พวกนางในกับขันทีพากันคล้อยตามคำพูดของไทฮองไทเฮา แม้แต่ฮูหยินเป่ยติ้งโหวก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “ใครว่าไม่ใช่เหตุผลนี้ ไม่อย่างนั้นตอนที่มอบของหมั้นชุดเล็ก ทำไมไม่ใช้หรูอี้หยกต้องใช้ปิ่นปักผมทอง แถมยังต้องใช้ปิ่นปักผมทองหรูอี้ ท่านดูฝีมือของใต้เท้าหลี่สิ ปิ่นปักผมทองหรูอี้ลายเมฆมงคล มงคล ราบรื่น และสมปรารถนาในทุกเรื่อง เลือกได้ดีจริงๆ!” นางพูดไปก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเฉาเซวียน
ลูกเขยคนนี้ดีทุกอย่าง เสียดายที่เป็นหลานชายของเฉาไทเฮา และเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของตระกูลเฉา ไทเฮาเป็นปฏิปักษ์กับฮ่องเต้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร
ตอนนี้นางไม่ขออะไรทั้งนั้น ขอเพียงตอนที่เปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่
