จนกระทั่งเจียงลวี่กับหวังจ้านออกจากวังฉือหนิง เจียงลวี่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างโกรธเคืองว่า “หลี่เชียน แอบเล่นตุกติกอะไร? ให้อะไรไม่ดี ให้ปิ่นปักผมทองที่ราคาเพียงแค่สามสี่ตำลึง หากเขาไม่สามารถหาของล้ำค่าได้ ก็ควรบอกข้า อย่างไรข้าก็จะคิดหาทางหาของที่หายากมากเป็นของขวัญให้เป่าหนิงให้เขา หรือว่าเขารู้สึกว่าขอร้องคนของครอบครัวภรรยาแล้วเสียหน้าเหมือนพวกบัณฑิตที่มาจากตระกูลที่ยากจนและฐานะต่ำต้อยอย่างนั้นหรือ? หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ข้าน่าจะเปิดกล่องนั้นดูสักนิด แล้วเปลี่ยนเป็นปิ่นปักผมที่ดีหน่อยให้เป่าหนิง!”
“อย่าเชียว!” หวังจ้านรอบคอบกว่าเจียงลวี่ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขาคิดเรื่องของเจียงเซี่ยนค่อนข้างมากมาโดยตลอด จึงรีบขัดเจียงลวี่ “หลี่เชียนเป็นคนที่เป่าหนิงเลือก ไม่ว่าดีหรือแย่ เป่าหนิงไม่เอ่ยปาก พวกเราอย่าเข้าไปก้าวก่าย เรื่องระหว่างสามีภรรยาบอกไม่ได้แน่ชัดที่สุด อีกอย่าง…เจ้าดูท่าทางของเป่าหนิงสิ ได้รับของขวัญจากหลี่เชียน นางเคยไม่พอใจหรือ? บางทีนี่อาจจะเรื่องระหว่างสามีภรรยาที่ไม่ให้คนนอกรู้ก็ได้ ข้ายังกลัวว่าเจ้าเข้าไปก้าวก่ายแล้วทำของแปลกๆ มากมาย กลับทำให้เป่าหนิงคาดไม่ถึง แบบน
