าทกลับวังเฉียนชิงไปดีกว่า!” ไทฮองไทเฮาเตือนจ้าวอี้ “ไว้พิธีปักปิ่นจบแล้ว จะตั้งโต๊ะอาหารที่วังฉือหนิงสองสามโต๊ะ ถึงเวลานั้นฝ่าบาทค่อยมานั่งแล้วกัน!”
ถึงจะบอกว่าโต๊ะอาหาร แต่เพราะดึกมากแล้ว จึงมีเพียงชากับของว่างเล็กน้อยเท่านั้น
จ้าวอี้อยากชมพิธีมาก แต่ไทฮองไทเฮาพูดอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้แล้ว เขาก็ไม่อาจนั่งได้อีกเช่นกัน ทว่าตอนที่ลุกขึ้น จู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด จึงกลอกตา และยิ้มพลางเอ่ยกับไทฮองไทเฮาว่า “วันเกิดของท่านหญิง หลี่เชียนไม่ได้ส่งของขวัญมาหรือ? นี่ก็สะเพร่าเกินไปหน่อยแล้วเช่นกัน”
ตั้งแต่ไทฮองไทเฮารู้ว่ากองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีอยู่เมืองกาน นางก็รู้สึกไม่พอใจจ้าวอี้แล้ว
คนอื่นไม่รู้ แล้วคนที่เป็นฮ่องเต้อย่างเขายังไม่รู้ว่าศาลาว่าการของกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีอยู่ที่ไหนอย่างนั้นหรือ?
ตอนนั้นตกลงกันว่าจะเลือกอันหนึ่งระหว่างกองบัญชาการกับกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซี แต่เขากลับให้หลี่เชียนไปกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซี!
ต่างกันคำเดียว กลับห่างกันพันลี้
ตอนหลังนางรู้ว่าที่แท้กองบัญชาการส่านซีควบคุมฐานที่มั่นแต่ละแห่งของส่านซี ทว่ากองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีกลับรับผิด
