ไช่ซวงประหลาดใจ
นี่เจียงเซี่ยนเพิ่งจะเข้าเมืองหลวงไม่กี่วัน ก็ถูกเรียกเข้าวังแล้วหรือ?
ดูท่าทางนางจะได้รับความโปรดปรานจากไทฮองไทเฮาตามข่าวลือจริงๆ
เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นข้ารอเจ้าแจ้งข่าวและออกมาแล้วกัน! ข้าไปขอเงินเดือนทหารที่กรมคลัง ก่อนหน้านี้พูดไว้ดิบดี ปรากฏว่าข้าไปนานมากแล้วก็ไม่เจอคน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะมีธุระจริงหรือมีธุระปลอม ข้ากำลังรู้สึกหงุดหงิด เดิมทีจองโต๊ะที่หอชุ่ยหวาไว้เรียบร้อยแล้ว…พวกเรากินข้าวและคุยกัน ตอนบ่ายข้ายังต้องไปจับตามองที่กรมคลังอีก!”
ถึงอย่างไรก็ทำงานให้กองบัญชาการกำลังสำรองส่านซี ทำงานให้หลี่เชียน
หลิวตงเยว่เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หากใต้เท้าไม่ให้ข้าดื่มเหล้า ข้าจะไป ข้ารับคำสั่งออกมา ดื่มจนเมากลับไป ท่านหญิงต้องตำหนิอย่างแน่นอน”
ไช่ซวงได้ยินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด จึงเอ่ยว่า “กลางคืนเจ้าพักในวังหรือ?”
หลิวตงเยว่รู้ว่าตนเองพูดผิดแล้วทันที
เขาพักในวังจริงๆ ทว่าเวลานี้เขาไม่ใช่ทั้งองครักษ์และขันที ตามหลักไม่สามารถพักในวังได้
“ไทฮองไทเฮาทรงพระเมตตา” เขาเอ่ยแก้ไข “จัดให้ข้าอยู่ห้องเวรขององครักษ์วังฉือหนิง ท่านหญิงม
