คนสกุลเถียนเฉินก็ไม่โกรธเช่นกัน แล้วยิ้มพลางรำไทเก๊กอีกชุดหนึ่งตามความต้องการของพวกเจียงเซี่ยน
พวกเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่พากันให้รางวัล
คนสกุลเถียนเฉินขอบคุณด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยดูแล้วมีความสุข จึงมอบป้ายคำสั่งให้เป็นรางวัลตรงนั้น ให้นางสามารถเข้าวังได้ทันทีหลังจากถูกเรียกเข้าเฝ้า และให้คนสกุลเถียนเฉินกลับไปเตรียมตัว อีกสองสามวันจะรับนางเข้าวังมาสอนมวยไทเก๊กให้พวกเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่
แน่นอนว่าคนสกุลเถียนเฉินขานรับอย่างนอบน้อม หลังจากนั้นก็แสดงท่าอีกสองสามท่าให้เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เรียนตามไปด้วย เจียงเซี่ยนลองดูแล้ว ง่ายและเข้าใจง่าย เพียงแต่ยืนนานแล้วทนไม่ค่อยไหว ทว่าทุกอย่างล้วนค่อยๆ ก้าวหน้าตามลำดับ จะรีบไม่ได้ นางจึงลากไทฮองไทเฮาลงจากเตียงอุ่นมาเรียนกับคนสกุลเถียนเฉินด้วยกันกับนาง
ไทฮองไทเฮาสูงศักดิ์มาตลอดชีวิต ยืดแขนยืดขาต่อหน้าทุกคนเช่นนี้ ยังเป็นเรื่องเมื่อสี่สิบปีก่อน จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อย จึงเอ่ยไม่หยุดว่า “ข้าไม่ไหว ข้าไม่ไหว! ข้าดูพวกเจ้าเรียนก็ได้แล้ว!”
“ตรัสว่าเรียนด้วยกันไม่ใช่หรือ?” เจียงเซี่ยนไม่เห็นด้วย และยืนกรานที่จะรับไทฮอง
