ไทเฮาลงจากเตียงอุ่น “ขงจื่อยังบอกว่าการศึกษาไม่แบ่งชนชั้น เสด็จยายก็ควรเรียนด้วยเช่นกัน”
“วุ่นวายไปหมด” ไทฮองไทเฮาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “ขงจื่อพูดแบบนี้หรือ? เจ้าพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว”
“โธ่!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ถึงอย่างไรก็หมายความเช่นนั้นแล้วกัน เสด็จยายมักจะนั่งอยู่บนเตียงอุ่น อย่างมากที่สุดก็เพียงแค่ไปเดินเล่นในลานกว้าง เสด็จยายดูสิว่านายหญิงเถียนอ่อนวัยแค่ไหน! พวกเราก็ต้องเรียนรู้หน่อยเช่นกัน เสด็จยายดูสิ ง่ายขนาดนี้ เสด็จยายทำได้ดีอย่างแน่นอน” นางเอ่ยพลางแสดงท่ายืนขาเดียวที่เพิ่งเรียนเป็น
ไทฮองไทเฮาเปลี่ยนใจนางไม่ได้ จึงยกขาข้างหนึ่งขึ้นโดยมีเมิ่งฟางหลิงคอยประคอง
“ง่ายใช่หรือไม่!” เจียงเซี่ยนถามไทฮองไทเฮาด้วยรอยยิ้ม ทว่าเมิ่งฟางหลิงกลับไม่กล้าปล่อยมือแม้แต่ครู่เดียว
แค่นี้ ไทฮองไทเฮายังรู้สึกว่ากินแรงเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “พอไหว!”
“หากเหงื่อออกก็ดีขึ้นแล้ว” ชาติก่อนนางก็ศึกษาเรื่องบำรุงร่างกายมาระยะหนึ่งเช่นกัน
ไทฮองไทเฮาพยักหน้า เวลาเพียงแต่ครึ่งถ้วยชา ถึงจะมีเมิ่งฟางหลิงประคองอยู่ ก็ยืนไม่ค่อยไหวแล้วเช่นกัน
ถึงอย่างไรก็ไม่ได้เคลื่อนไหวนานแล้ว เจียงเซี่ยนไม่กล้าบังคับไทฮ
