องไทเฮา จึงรีบพยุงไทฮองไทเฮานั่งลงข้างเตียงอุ่น แล้วบิดผ้าร้อนยื่นให้ไทฮองไทเฮาเช็ดเหงื่อด้วยตนเอง
ไทฮองไทเฮารับผ้าเช็ดหน้าไปก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ยอมแก่ไม่ได้จริงๆ นึกถึงตอนนั้นข้ายังเตะลูกขนไก่ทีเดียวสองร้อยกว่าลูกได้อยู่เลย!”
นั่นน่าจะเป็นช่วงที่ไทฮองไทเฮาอายุเท่าท่านหญิงเจียหนาน
เมิ่งฟางหลิงคิดแล้วก็เม้มปากยิ้มตลอด
ไทฮองไทเฮาก็เอ่ยกับเจียงเซี่ยนและไป๋ซู่ว่า “เด็กสาวอย่างพวกเจ้าความจำดี พวกเจ้าเรียน เรียนเป็นแล้วสอนข้ากับไทฮองไท่เฟย”
ทั้งสองคนขานรับพร้อมกัน
เจียงเซี่ยนยุให้ไทฮองไทเฮาเรียกคนสกุลเถียนเฉินเข้ามาดูในวัง ก็เพราะอยากให้ไทฮองเฮาเรียนมวยไทเก๊ก เวลานี้ไทฮองไทเฮาอ่อนเพลียมาก และไม่อยากเรียนแล้ว นางก็ย่อมไม่มีอารมณ์แล้วเช่นกัน
“เช่นนั้นพวกเราค่อยเรียนครั้งหน้า” นางเอ่ย “เสื้อผ้าของพวกเราก็ไม่สะดวกเหมือนกัน ยังต้องให้คนของกองพระภูษาช่วยทำเสื้อผ้าเหมือนนายหญิงเถียนสักสองสามชุดถึงจะใช้ได้”
เอ่ยถึงการทำเสื้อผ้าและเครื่องประดับมีผู้หญิงน้อยมากที่จะไม่มีความสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ว่างไม่มีอะไรทำอยู่ในวังตลอดอย่างไทฮองไท่เฟย
“ได้สิ! ได้สิ!” นางเอ่ยอย่างคึกคัก “ข้า
