จะให้คนไปพาคนของกองพระภูษามาเดี๋ยวนี้”
ไทฮองไทเฮาก็ถูกบรรยากาศแห่งความสุขนี้กระตุ้นเช่นกัน จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นก็ให้พวกเขามาเร็วหน่อย ทำตามชุดของนายหญิงเถียน” แล้วก็คิดว่านายหญิงเถียนร่างกายแข็งแรงแบบนี้ ก็ควรให้พวกเมิ่งฟางหลิงเรียนด้วยเช่นกัน จึงเอ่ยอีกว่า “พวกนางที่เรียนด้วยก็ทำคนละสองสามชุดเช่นกัน ออกเงินจากในห้องเก็บของของข้า”
มีแต่ช่วงปีใหม่ที่จะคึกคักแบบนี้
ทุกคนต่างพากันขอบคุณไทฮองไทเฮาเหมือนอาหารในหม้อกระเด็นออกมารอบทิศนอกหม้อ ทำให้ไทฮองไทเฮายิ้มตลอด
หลิวเสี่ยวหม่านเห็นก็มาร่วมสนุกด้วย โดยทำหน้าอมทุกข์และเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮาก็ลำเอียงเกินไปหน่อยแล้วเช่นกัน กระหม่อมรอให้ไทฮองไทเฮาตรัสว่าให้กระหม่อมเรียนด้วยอยู่ตลอด ใครจะรู้ว่าไทฮองไทเฮาไม่เพียงแต่ไม่ตรัส แม้แต่ทำเสื้อผ้าก็ไม่มีส่วนของพวกเราเช่นกัน…”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ ด้วยรู้ว่าเขากำลังหยอกให้นางอารมณ์ดี จึงวางท่าลดตัวลงมาเอ่ยเหมือนให้ความกรุณาแก่คนอื่นว่า “เช่นนั้นก็ทำให้เจ้าสองชุดด้วยแล้วกัน”
หลิวเสี่ยวหม่านรีบคุกเข่าลง และขอบพระคุณไทฮองไทเฮาเหมือนเกาลี่ซื่อในงิ้ว ทำให้ทุกคนหัวเราะอีกพักหนึ่ง
หลิวตงเยว่
