นับถือมาก จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับหลิวเสี่ยวหม่านเป็นการส่วนตัวว่า “ข้าทำอย่างไรก็ยากที่จะทำให้ท่านหญิงหัวเราะได้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปท่านหญิงจะรังเกียจข้าหรือไม่!”
“เจ้าโง่!” หลิวเสี่ยวหม่านด่า “ท่านหญิงกับไทฮองไทเฮาเหมือนกันหรือ? ไทฮองไทเฮาตัวคนเดียว ท่านหญิงกับใต้เท้าหลี่ข้าวใหม่ปลามัน การทำให้คนหัวเราะและใช้คำพูดหลอกคนย่อมเป็นงานของใต้เท้าหลี่ เจ้าจะเข้าไปก้าวก่ายทำไม ทำให้คนหัวเราะไม่ออกต่างหากที่สำคัญ”
“อ้อ!” หลิวตงเยว่ขานรับอย่างเขินอาย
หลิวเสี่ยวหม่านก็ส่งเขาไปแจ้งข่าวที่จวนเจิ้นกั๋วกง “คนสกุลเถียนเฉินผู้นี้ต้องให้ท่านกั๋วกงตรวจสอบสักหน่อยจะดีกว่า รู้คนรู้หน้าไม่รู้ใจ ต่อไปนางต้องเข้าวังติดตามรับใช้ข้างกายไทฮองไทเฮากับท่านหญิง จะสะเพร่าไม่ได้”
หลิวตงเยว่ขานรับ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากวัง
คิดไม่ถึงว่าเพิ่งเดินถึงโรงน้ำชาแถวๆ จวนเจิ้นกั๋วกง ก็เจอไช่ซวงตรงหน้า
ทั้งสองคนจึงต้องทักทายกันอย่างเลี่ยงไม่ได้
ไช่ซวงกับเจียงเซี่ยนเดินทางด้วยกัน ถึงแม้หลังจากนั้นเจียงเซี่ยนจะไม่เคยเจอเขาอีกเลย แต่เขากลับคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของทางเจียงเซี่ยนตลอด เขาเห็นหลิวตงเยว่หน้าตาหล่อเหลา แถมหน้าตาย
