ังฉายแววเฉลียวฉลาดอย่างที่ปิดบังไม่ได้อย่างสิ้นเชิง และยังเข้าออกห้องนอนของเจียงเซี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่หลีกเลี่ยงการเป็นที่น่าสงสัย ก็สงสัยเล็กน้อยว่าเขาเป็นขันที ทว่าพวกขันทีทั้งหมดล้วนพยายามหาช่องทางประจบผู้มีอำนาจเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ให้ตนเองอย่างสุดกำลังและปีนเข้าไปในวัง หากไม่ใช่ว่าทำผิดและอยู่ต่อไปไม่ได้ คนที่ขอออกจากวังเองแทบไม่มี…ขันทีอยู่นอกวังไม่ง่าย พวกเขามากมายยอมตายในวังดีกว่าออกจากวัง
เจียงเซี่ยนไม่มีสิทธิใช้ขันที และหลิวตงเยว่ก็ไม่เหมือนถูกบังคับให้อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยน เขาจึงสงสัยการตัดสินของตนเองเล็กน้อย
ไช่ซวงอดไม่ได้ที่จะอยากรู้เรื่องหลิวตงเยว่เล็กน้อย เมื่อเจอหลิวตงเยว่ จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “นี่เจ้าจะออกไปหรือจะกลับจวนเจิ้นกั๋วกงล่ะ? วันนี้ข้าทำธุระที่นี่ ปรากฏว่าไม่เจอคน หากเจ้าไม่รีบกลับจวน ก็กินข้าวด้วยกันเถอะ! เจ้าดูแลข้าอย่างดีตลอดทาง ข้ายังไม่ได้ขอบคุณเจ้าเลย!”
หลิวตงเยว่เรียนรู้การปรนนิบัติคน นานๆ ไป ความเคยชินในการปรนนิบัติคนนี้ก็มาอยู่ในท่าทีในการทำงานแล้ว ระหว่างทางที่มาเมืองหลวง พวกอวิ๋นหลินเกรงใจและสุภาพทว่ากลับห่างเหินกับไช่ซวง มีแต่หลิวตงเยว่ที่
