เห็นได้ชัดว่าจ้าวอี้ไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้ผิดตรงไหนอย่างสิ้นเชิง เขามองเจียงเซี่ยนอย่างตกตะลึงหลายอึดใจ และเอ่ยว่า “นี่ล้อเล่นไม่ใช่หรือ? เจ้าโกรธอะไรล่ะ?”
เจียงเซี่ยนนึกถึงเรื่องที่ตนเองเจอในชาติก่อน แล้วยิ้มเยาะพลางเอ่ยว่า “เรื่องแบบนี้ล้อเล่นได้ด้วยหรือ?”
ถึงจ้าวอี้จะเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิดมาสิบปีแล้ว แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้เหมือนเจียงเซี่ยนเช่นกัน จึงเอ่ยอย่างโมโหว่า “นี่เป็นสิ่งที่เจ้าพูดไม่ใช่หรือ? ให้พี่สะใภ้ของครอบครัวตนเองไปยืนต้อนรับเจ้าหน้าประตู! ข้าให้หานถงซินไปรับเจ้าก็ผิด ไม่ไปรับเจ้าก็ผิด เจ้าจะทำอะไรกันแน่?”
ข้าอยากให้เจ้าให้เกียรติภรรยาของเจ้าหน่อย!
เจียงเซี่ยนตะโกนอยู่ในใจ คำพูดมาถึงใกล้ปากแล้ว ก็ยังฝืนกลืนลงไป
หานถงซินไม่ใช่นางในชาติก่อน จ้าวอี้ก็ไม่ใช่จ้าวอี้คนเดิม นางก็มีหลี่เชียนแล้ว ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตนเอง ทำไมนางจะต้องไปยุ่งเรื่องชาวบ้านพวกนั้นด้วย?
เจียงเซี่ยนคิดแล้ว จิตใจก็ค่อยๆ สงบลง
“ช่างเถอะ นี่เป็นเรื่องระหว่างสามีภรรยาของพวกท่าน” นางเอ่ยอย่างเฉยชา “ฝ่าบาทอยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้นเถอะ! แต่ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องให้ฮองเฮามาต้อนรับหม่อมฉัน เมื่อก่อนหม่อมฉันกับฮ
