ทฮองไทเฮาเอ่ย “จะได้สอนเป่าหนิงเล็กน้อยด้วย นางร่างกายแย่ตั้งแต่เด็ก ฝึกสิ่งนี้จะได้ร่างกายแข็งแรง”
ทว่านี่เป็นสิ่งที่สืบทอดในครอบครัวของเขามาหลายชั่วอายุคน!
เมิ่งฟางหลิงก็เพียงแค่บ่นพึมพำเล็กน้อยในใจเช่นกัน
ในสายตาของไทฮองไทเฮากับฮ่องเต้ ทุกคนต่างเป็นขุนนางและประชาชนของฮ่องเต้ เรียนทั้งบุ๋นและบู๊ แล้วได้อุทิศให้ฮ่องเต้และออกแรงเพื่อราชสำนัก นั่นเป็นเพราะบรรพบุรุษทำความดีไว้…ดังนั้นจึงไม่มีสิ่งที่สืบทอดในครอบครัวมาหลายชั่วอายุคนหรือเรียนอย่างลับๆ อย่างสิ้นเชิง
กว่าไทฮองไทเฮาจะตื่นจากนอนกลางวัน เจียงเซี่ยนก็ซุบซิบกับเมิ่งฟางหลิงอยู่ตรงนั้นแล้ว “ทำไมข้าไม่รู้ว่าในตระกูลของหมอหลวงเถียนยังมีน้องสะใภ้แบบนี้ด้วย? เป็นน้องสะใภ้ของเขาจริงๆ?”
“เป็นน้องสะใภ้ในตระกูลของหมอหลวงเถียนจริงๆ เจ้าค่ะ” เมิ่งฟางหลิงเอ่ยอย่างกลืนไม่ค่อยเข้าคายไม่ค่อยออก “เมื่อก่อนอยู่บ้านเกิด สามีเสียชีวิตแล้ว จึงพาลูกชายสองคนมาที่เมืองหลวง อยากเรียนวิชาแพทย์กับหมอหลวงเถียนอีก จึงอยู่ที่เมืองหลวง ได้ยินหมอหลวงเถียนบอกว่า วิชาแพทย์ของคุณชายเถียนทั้งสองได้รับการถ่ายทอดจากบิดาโดยตรง จึงดีมาก เพียงแต่ที่บ้านเกิดมีผู้อาวุโสของตระกูลเถี
