คนอายุมากแล้วก็ชอบให้พวกคนรุ่นหลังอ้อนต่อหน้าตนเอง
ไทฮองไทเฮาเห็นเจียงเซี่ยนเป็นแบบนี้ก็หัวเราะตลอด แล้วกอดนางไว้ในอ้อมแขนพลางเอ่ยว่า “ได้” ไม่หยุด “ทำของอร่อยให้เจ้า ลูกนกพิราบใส่เครื่องเทศทั้งห้า เนื้อกระต่ายผัดซอส ขนมเนื้อกวางเซียงหมา เจ้าอยากกินอะไรข้าจะให้คนในห้องเครื่องทำอันนั้นให้เจ้า!”
อาหารพวกนี้เมื่อก่อนไทฮองไทเฮารู้สึกว่ารสจัด กลัวว่าเจียงเซี่ยนกินแล้วลำไส้กับกระเพาะอาหารจะไม่ดี จึงไม่ค่อยให้นางกิน ซึ่งเจียงเซี่ยนนั้นยิ่งไม่ให้นางกินนางก็ยิ่งอยากกิน และยิ่งคิดถึงอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้อายุแค่สิบสี่สิบห้าจริงๆ จึงไม่อยากกินของพวกนี้เหมือนชาติก่อน ทว่าไทฮองไทเฮาเอ่ยเช่นนี้ ก็ยังทำให้นางซาบซึ้งมาก จึงมุดเข้าไปในอ้อมกอดของไทฮองไทเฮา และเอ่ยว่า “เสด็จยาย ใจดีจริงๆ!”
ไทฮองไทเฮายิ้มอย่างดีใจ แล้วปอกส้มให้เจียงเซี่ยนด้วยตนเอง และเอ่ยกับไทฮองไท่เฟยว่า “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ อีกสองวันก็รับจ่างจูเข้าวังมาด้วย ต้องบำรุงเด็กสองคนนี้อย่างดี”
ไทฮองไท่เฟยเม้มปากยิ้ม
ส่วนเมิ่งฟางหลิงไปร่างพระราชเสาวนีย์มาให้ไทฮองไทเฮาดู
ไทฮองไทเฮาไม่มองสักครั้งด้วยซ้ำก็เอ่ยแล้ว
