่ยังใช่เฉาไทเฮาในความทรงจำของนางหรือไม่?
จะเห็นได้ว่าอายุมากแล้ว คนก็กลายเป็นอ่อนโยนขึ้น
นางรีบเอ่ยว่า “เมื่อวานซืนหม่อมฉันไปเจอจ่างจูมาแล้ว หม่อมฉันอยากเข้าวังไปอยู่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา ไทฮองไทเฮาตรัสว่า ให้จ่างจูเข้าไปอยู่ในวังสักสองสามวันด้วย และบำรุงจ่างจูอย่างดี”
เฉาไทเฮาพยักหน้า และเอ่ยถึงเรื่องของหลี่เชียน “ให้เขาอยู่ที่เมืองกานดีๆ คิดหาทางสร้างความดีความชอบในการรบเล็กน้อย และพยายามควบตำแหน่งแม่ทัพส่านซีหรือผู้บัญชาการกองบัญชาการส่านซี”
น้ำเสียงเย็นชามาก เหมือนการทำสงครามง่ายมาก กลับมาเป็นเฉาไทเฮาคนเดิมอีกครั้ง
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ความอ่อนโยนนี้มีไว้สำหรับคนที่ใกล้ชิดตนเองที่สุดเท่านั้น
ทว่านางก็ยังดีใจมากที่เฉาไทเฮานึกถึงไป๋ซู่
เจียงเซี่ยนฝืนอยู่ที่ตำหนักของเฉาไทเฮาหนึ่งชั่วยาม ก็รีบลุกขึ้นบอกลา
เฉาไทเฮาให้นางอยู่รับประทานอาหารกลางวัน นางปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมโดยอ้างว่าต้องรีบกลับไปเก็บของ และเข้าวังไปอยู่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาพรุ่งนี้
ถึงนางจะนับถือเฉาไทเฮา แต่เวลาอยู่กับเฉาไทเฮาก็คุยกันไม่ถูกคอจริงๆ
เฉาไทเฮาก็น่าจะคล้ายกัน จึงเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดออกมาจากใจจริง แล้วให้
