หญิงหย่งอัน แถมยังตรัสว่า เวลานี้ท่านหญิงก็แต่งงานได้ดีมากเช่นกัน ไม่จำเป็นต้องให้นางดูแลแล้ว…คนแก่นั้น หากไม่มีเรื่องให้คิดในใจ จิตใจก็จะเปลี่ยนเป็นแย่มากง่าย”
เจียงเซี่ยนเข้าใจ
พอกลับถึงบ้าน เอ่ยถึงเรื่องนี้กับฮูหยินฝาง ฮูหยินฝางก็เอ่ยเช่นกันว่า “ว่ากันตามหลัก คนนี้แก่แล้วก็ควรจะเสวยสุข แต่หากนางไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงทุกเรื่อง กลับแก่ง่ายมาก...”
ชาติก่อน นางแต่งงานกับจ้าวอี้ ไทฮองไทเฮารู้สึกว่าจัดการนางเรียบร้อยแล้ว ไม่เป็นห่วงอีกแล้ว เพราะแบบนี้หรือเปล่า ไทฮองไทเฮาถึงได้จากไป?
เจียงเซี่ยนอารมณ์แปรปรวน จนกลางดึกก็นอนไม่หลับ ดีที่ไปภูเขาวั่นโซ่วทางน้ำ นางจึงนอนบนเรือตื่นหนึ่ง ไม่อย่างนั้นตอนที่เจอเฉาไทเฮาก็คงจะหาวติดกันหลายครั้งไปตั้งนานแล้ว
เฉาไทเฮาเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนที่นางมาพบมาก เฉาไทเฮาจูงเจียงเซี่ยนพลางเอ่ยถึงเรื่องของไป๋ซู่ “…ในเมื่อเจ้าเข้าเมืองหลวง ก็ไปเยี่ยมจ่างจูหน่อย สามีภรรยาวัยรุ่นอย่างพวกเขา เรื่องลูกไม่รีบ ให้นางตั้งใจบำรุงร่างกาย ในอนาคตก็ยังมีลูกได้ ข้ายังมีรังนกสีแดงอยู่จำนวนหนึ่ง เดี๋ยวตอนเจ้ากลับเมืองหลวงช่วยนำไปให้นางให้ข้าด้วย”
เจียงเซี่ยนเบิกตาโต นานมากถึงจะได้สติกลับมา
นี
