เจียงเจิ้นหยวนมองเจียงเซี่ยนอย่างแน่วแน่ โดยไม่พูดอะไร แต่กลับเขียนว่า ‘ข้าไม่เชื่อ’ เต็มหน้า
เมื่อวานเขาฝืนอดทนไว้และไม่พูดอะไรเลย เพราะรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนโตแล้ว ต้องมีความคิดรอบคอบแล้วอย่างแน่นอน และเรื่องส่วนตัวพวกนี้คุยกับฮูหยินฝางย่อมดีกว่า เขาจึงตั้งใจให้เวลาเจียงเซี่ยนจัดการความคิดของตนเองหนึ่งวันโดยเฉพาะด้วยเหตุนี้เช่นกัน ใครจะรู้ว่าผ่านไปหนึ่งวัน เขาถามฮูหยินฝาง เจียงเซี่ยนกลับไม่บอกอะไรกับฮูหยินฝางเลย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย ถึงได้รับประทานอาหารเย็นแล้วก็รีบลากเจียงเซี่ยนไปคุยข้างๆ ทันที
เจียงเซี่ยนเดาเจตนาของเจียงเจิ้นหยวนได้ นางปวดศีรษะมาก
ทว่าอย่างไรนางก็ไม่อาจกุเรื่องขึ้นมาได้ ทั้งๆ ที่ใช้ชีวิตที่ตระกูลหลี่สบายมาก ต้องหาส่วนไหนที่ไม่ดีออกมาสักหน่อยกระมัง?
“ท่านลุง ข้ากลับมาเยี่ยนเสด็จยายจริงๆ” เจียงเซี่ยนจำเป็นต้องเอ่ยอีกว่า “ตอนที่ข้าแต่งงานไม่ได้ทูลลาเสด็จยาย ในใจรู้สึกเสียดายมาโดยตลอด บวกกับอีกไม่นานข้าก็จะเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว จึงอยากกลับมาเยี่ยมเสด็จยายก่อนในตอนที่ยังสามารถไปทั่วทุกที่ได้…”
ตามการปรึกษาหารือร่วมกันของตระกูลเจียงและตระกูลหลี่ หลังจากเจียงเซี
