ูหยิน ท่านดูสิ ในสินเดิมของคุณหนูเกายังมีหนังสือสามร้อยเล่มด้วย?”
“นั่นสิ นั่นสิ!” ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างดีใจจนออกนอกหน้า “เด็กคนนี้เป็นคนทะนงตนตั้งแต่เด็ก เรียนหนังสือ งานเย็บปักถักร้อย เชี่ยวชาญทุกอย่าง แม้แต่แต่งงาน ก็จัดการอย่างเหมาะสมเช่น นกัน”
นายหญิงจูยิ้มพลางประจบฮูหยินเหอ “ใครว่าไม่ใช่! ไม่อย่างนั้นท่านจะรักนางเหมือนลูกสาวได้อย่างไร!”
ฮูหยินเหอภูมิใจมาก
ทว่าหลี่ตงจื้อที่นั่งดื่มชาอยู่ข้างๆ ตลอดกลับเอ่ยอย่างกะทันหันว่า “รายการสินเดิมของพี่เกาหรือ? ให้ข้าดูหน่อย!”
ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “เด็กสาว จะดูของพวกนี้ทำไม?”
หากเป็นเมื่อก่อน หลี่ตงจื้อไม่รู้ว่าตนเองถูกหรือผิดกันแน่ จึงไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ทว่านางติดตามเจียงเซี่ยนมาระยะหนึ่งแล้ว เจียงเซี่ยนไม่เคยคุมเรื่องพวกนี้ ตรง ที่รู้สึกว่าไม่ถูกต้องจะถาม ถามแล้วก็ต้องเปลี่ยนตามนาง มีความตรงไปตรงมาที่เอาชนะคนที่มีวิทยายุทธสิบคนด้วยคนที่มีกำลังมากคนเดียว ดังนั้นหลี่ตงจื้อจึงไม่สนใจความไม่พอใจของ มารดา แต่ทำหน้าขรึมและเอ่ยว่า “ท่านแม่ให้ข้าดูดีกว่า ข้าฟังแล้วทำไมรู้สึกว่ารายการสินเดิมนี้ผิดปกติ!”
ฮูหยินเหอกับนายหญิงจูอดไม่ได้
