ตอนที่ผลประโยชน์ของตระกูลไช่กับตระกูลห หลี่ขัดแย้งกับผลประโยชน์ของตระกูลเจียง เขากับไช่ซวงก็จะกลายเป็นคนของสองค่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี
แทนที่จะค่อยป้องกันและขัดขวางตอนนั้นก็สายไปแล้ว
สู้เกรงใจระหว่างกันและกันเหมือนตอนนี้ รักษาความเคารพและมิตรภาพภายนอกเอาไว้ดีกว่า
อวิ๋นหลินกับเว่ยสู่พยักหน้าและเอ่ยว่า “ขอรับ”
พวกเขาปรึกษารายละเอียดที่ ‘ผ่าน’ อวี๋หลินอยู่ในห้องหนังสือเล็กนานมาก จนคิดว่าไม่มีปัญหาใหญ่อะไรแล้ว ถึงเรียกเด็กรับใช้ตั้งอาหาร
แต่เด็กรับใช้กลับเข้ามาบอกหลี่เชียนว่า ไช่ซวงมาเยี่ยมเขา รู้ว่าเขายุ่งอยู่ในห้องหนังสือ จึงรออยู่ที่โถงบุปผาตลอด
ครอบครัวของหลี่เชียนไม่อยู่ที่เมืองกาน ไช่ซวงก็ไม่ได้แต่งงาน ทั้งสองคนต่างพักอยู่ในศาลาว่าการของกองบัญชาการกำลังสำรอง บางครั้งรับประทานอาหารเย็นแล้วก็จะเดินเล่นและคุยกัน ระหว่างทั้งสองคนก็ไม่ได้พิถีพิถันมากขนาดนั้นเช่นกัน ไช่ซวงอยากมาก็มา จึงค่อนข้างสนิทกับหลี่เชียน
“เช่นนั้นก็ให้เขาเข้ามาเถอะ!” ถึงอย่างไรก็คุยงานเสร็จแล้ว หลี่เชียนนั่งลงหน้าโต๊ะ พลางสั่งเด็กรับใช้
เด็กรับใช้วิ่งอย่างเร็วมาก ไม่นานก็พาไช่ซวงเข้ามา
“กินข้าวหรือยัง?” หลี่เชียน
