ถามโดยไม่รอให้ไช่ซวงเอ่ย “จะกินที่นี่อีกหน่อยหรือไม่?”
ไช่ซวงชี้ข้างนอก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านดูว่านี่มันกี่โมงแล้ว? ข้ากินอาหารเย็นตั้งนานแล้ว! เดิมทีจะมาเดินเล่นกับท่าน ได้ยินว่าพ่อบ้านอวิ๋นของเถียนสุ่ยจิ่งมา จึงรออยู ในโถงบุปผาครู่หนึ่ง เกิดอะไรขึ้นกับท่านหญิงหรือเปล่า? ท่านต้องรีบกลับไปหรือไม่? หากท่านต้องกลับไป ก็กลับไปได้เลย ทางนี้ข้ากับพวกผู้ช่วยรับอยู่ ไม่เป็นไรหรอก”
หลี่เชียนไม่ชอบให้คนอื่นถามถึงเรื่องของเจียงเซี่ยนกับเขา
เขารู้สึกว่าเจียงเซี่ยนเป็น ‘คนในบ้าน’ ของเขา นอกจากเขาแล้ว คนอื่นก็ไม่ควรถามตามใจชอบ
“ไม่มีอะไร” เขาเอ่ยอย่างรวบรัด “เพียงแค่ไม่เจอกันหลายวันแล้ว จึงให้อวิ๋นหลินมาเยี่ยม”
อวิ๋นหลินไม่อยากดึงดูดความสนใจจากผู้คน เพราะอีกไม่กี่วันต้องไปอวี๋หลิน จึงรีบทักทายไช่ซวงและถอยออกไป ให้เซี่ยหยวนซีคุยกับไช่ซวง
ไช่ซวงก็ขอลากับหลี่เชียน บอกว่าอยากไปซีอาน “อีกไม่นานก็ต้องฉลองเทศกาลบ๊ะจ่าง ข้าอยากซื้อของส่งไปให้ท่านแม่หน่อย วันเกิดของนางอยู่ช่วงเทศกาลบ๊ะจ่าง”
“นี่เป็นวันดี!” หลี่เชียนคุยกับเขา และอนุมัติการลาของเขา วันรุ่งขึ้นก็ให้คนส่งรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกไปอวยพรวันเ
