มอบตงจื้อให้นาง นางจะต้องดูแลตงจื้ออย่างดีอย่างแน่นอน ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ด้านการเรียนคงจะชักช้าไม่ได้แม้แต่วันเดียว เจ้าไม่จัดการตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วก การเรียนของตงจื้อจะทำอย่างไร?”
นางไม่ได้ถามว่าเจียงเซี่ยนจะกลับมาหรือไม่
เพราะหลี่หลินหมั้น หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนต่างก็ไม่กลับมา
หลี่เชียนรับราชการ ไม่สามารถออกไปได้ตามใจชอบ ทุกคนล้วนเข้าใจได้ แต่เจียงเซี่ยนไม่กลับมาด้วย หลี่ฉางชิงได้ยินว่านางไม่สบาย ไม่เพียงแต่ไม่พูดจารุนแรง ยังจะไปขอยันต์ปลอดภัยให ห้เจียงเซี่ยนที่ภูเขาอู่ไถ จะเห็นได้ว่าในใจของหลี่ฉางชิง เรื่องใดก็ไม่สำคัญเท่าร่างกายของเจียงเซี่ยน
นางไม่ใช่ฮูหยินเหอที่เจออะไรก็ไม่ใช้สมองคิด เรื่องเล็กน้อยดีๆ ตกอยู่ในกำมือนางก็เป็นไปได้มากว่าจะทำให้หลี่ฉางชิงไม่พอใจ
ฮูหยินเหอเป็นคนไม่ใช้ความคิด จึงไม่รู้สึกว่าคำพูดของป้าเหอไม่ดีตรงไหน นางเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ข้ากลับไปจะปรึกษากับท่านพี่ ให้พวกนางออกเรือนไล่เลี่ยกันเหมือนวันนี้จะดีที่ สุด คนอื่นพูดขึ้นมา ก็เป็นเรื่องดีเช่นกัน!”
เรื่องดีกับผีน่ะสิ!
เกาเมี่ยวหรงเกือบจะทนไม่ไหวจนด่าออกมา
เวลานี้นางถึงจะเข้าใจความร้ายกาจของป้าเหอ!
เหอถง
