ฮูหยินเหอไม่เพียงแต่ไม่มีความคิดเป็นของตนเอง ทว่ายังหูเบา ไม่ได้รับความเคารพจากหลี่ฉางชิงและพวกลูกที่บ้าน ก็แสวงหาความรู้สึกมีตัวตนจากคนที่ฐานะต่ำกว่าตนเอง จึงเห็นใจพวกคน นที่ด้อยกว่านางง่ายเป็นพิเศษ
เช่นเกาเมี่ยวหรง
เรียนหนังสือมาก หน้าตาดี ทว่าเทียบไม่ได้กับที่ชาติกำเนิดไม่ดี ไม่มีบิดามารดา ดูเป็นคุณหนูจากตระกูลบัณฑิต แต่กลับเป็นเด็กสาวที่มีสินสอดอย่างมากที่สุดเพียงแค่สองสามพันตำลึง
ฮูหยินเหอรู้สึกเห็นใจมากทันที จนแทบอยากจะมอบของดีของตนเองให้เป็นหน้าเป็นตาแก่เกาเมี่ยวหรง
ดังนั้นหลังจากหลี่เสว่รู้จุดประสงค์ที่เสี่ยวฮุ่ยมา จึงทิ้งเสี่ยวฮุ่ยไว้ข้างหนึ่ง และคิดบัญชีในมือให้เสร็จ หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบหนึ่ง ถึงจะเงยหน้าขึ้นมาถามเสี่ยว ฮุ่ยว่า “เจ้าบอกว่า…ฮูหยินเหอให้ข้าไป เพราะอยากให้ข้าไปบอกคุณหนูเกาว่า ผ้านวมที่เดิมทีฮูหยินเหอสัญญาว่าจะให้คุณหนูเกาถูกท่านลุงเหอขอไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีแล้ว?”
เสี่ยวฮุ่ยได้ยินก็หน้าแดงแทนฮูหยินเหอ ทว่านางจำเป็นต้องฝืนพยักหน้า และเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เดิมทีฮูหยินเหอตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้คุณหนูเกา แต่ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบน นี้…”
หลี่เสว่หัวเราะเยา
