ะในใจ
นางเคารพอาสะใภ้ของตนเอง ทว่าอาสะใภ้ในใจนางกลับเป็นแม่แท้ๆ ของหลี่เชียนที่ตอนนางเด็กๆ เคยป้อนอาหารและทำเสื้อผ้าให้นางเองกับมือ แม้นางจะไม่ถึงกับไม่เคารพฮูหยินเหอ แต่ ก็ไม่มีทางรักฮูหยินเหอได้เช่นกัน
หลี่เสว่รู้สึกว่าฮูหยินเหอทำตัวเอง ตามนิสัยของนาง…จะไม่ยุ่ง ทว่าเห็นแก่หลี่ฉางชิงผู้เป็นอา นางกลับไม่ยุ่งไม่ได้ และนางก็เข้าใจเล็กน้อยแล้วเช่นกันว่าทำไมหลี่เชียน ถึงให้ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วที่กลับมาอยู่บ้านถาวรอย่างนางช่วยดูแลบ้าน
หลี่ฉางชิงเป็นแม่ทัพระดับสาม ส่วนหลี่เชียนที่ยังอายุไม่ถึงยี่สิบปีก็เป็นผู้บัญชาการระดับสองแล้ว ตระกูลหลี่จะยิ่งเดินยิ่งไกล ยิ่งเดินยิ่งสูง แค่นางเห็นแก่บุญคุณที่เลี้ย ยงดูและอบรมสั่งสอนของตระกูลหลี่ก็ไม่สามารถปล่อยให้เรือนด้านหลังของตระกูลหลี่ถ่วงแข้งถ่วงขาหลี่ฉางชิงกับหลี่เชียนในเวลานี้ได้แล้ว
ดังนั้นเรื่องนี้…นางไม่ยุ่งก็ต้องยุ่งอยู่ดี
หลี่เสว่ลุกขึ้น และเอ่ยกับเสี่ยวฮุ่ยว่า “เจ้ากลับไปเถอะ! บอกฮูหยินว่า ข้าจะไปตระกูลเกาเดี๋ยวนี้ อีกไม่นานทั้งสองตระกูลก็จะมอบสินสอดแล้ว ช่วงนี้ให้ฮูหยินพักผ่อนให้มาก พักผ ผ่อนให้เพียงพอ และต้อนรับแขกก็พอแล้ว
