ญ่ว่า ถึงแม้ตระกูลเกาจะยากจนมาก แต่ก็เป็นตระกูลที่สืบทอดคัมภีร์ทั้งหมดและมารยาทเช่นกัน สิ่งที่ได้มาโดยไม่ได้ลงแรงนั้น คนของตระกูลเกาอย่างพวกเราทำไม่ได้ ขอให้คุณหนูใหญ่ว วางใจ ผ้านวมผืนเดียวเท่านั้น ข้าไม่ได้ใส่ใจเลย”
แม่นมหลี่ย่อมใจตรงกับหลี่เสว่
หลี่เสว่ไม่ชอบเกาเมี่ยวหรง นางก็ไม่ชอบตามไปด้วยเช่นกัน
เห็นสถานการณ์ก็ไม่พูดอะไรอีก คารวะอย่างเคารพนบนอบ และเดินออกไปอย่างตรงราวกับต้นสน
หญิงรับใช้คนหนึ่งมีสิทธิมาบอกนางตั้งแต่เมื่อไรกัน?!
เกาเมี่ยวหรงโกรธจนกวาดชุดชาบนโต๊ะชาทั้งหมดลงบนพื้น
แม่นมหลี่กลับไปยังฟ้องเรื่องเกาเมี่ยวหรง “ไม่มีมาดของตระกูลใหญ่สักนิด ใจแคบกว่าผู้หญิงที่เติบโตในตลาดเสียอีก ข้าเอ่ยเพียงประโยคเดียว นางก็เปลี่ยนหน้าแล้ว แถมยังให้ข้าม มาบอกคุณหนูใหญ่ด้วย ในบ้านก็ไม่มีผู้อาวุโสสักคน ท่านก็ต้องช่วยทางนี้คุมค่าใช้จ่ายอีก ต่อไปในบ้านจะจบอย่างไร! ท่านต้องกลับไปเยี่ยมบ่อยๆ ถึงจะถูก นึกถึงตอนนั้นที่ท่านเพิ่ง งออกเรือน ทำตาม ‘คัมภีร์กตัญญู’ กับ ‘บันทึกชีวประวัติสตรี’ แต่สุดท้ายเป็นอย่างไร? คนดีก็ยังถูกคนรังแกไม่ใช่หรือ ท่านต้องเรียนรู้จากบทเรียนในอดีต จะปล่อยให้ตระกูลของคุณชายใ
