บิดาเอ่ยปากแล้ว เจิ้งฉงย่อมเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ขอรับ”
หลี่เชียนก็ยิ้มและตบบ่าของเจิ้งฉง
เจิ้งฉงอายุน้อยกว่าเขาแค่ปีเดียว ความรู้ของเจิ้งเจียนทำให้หลี่เชียนนับถือมาก การเคารพเจิ้งเจียนเป็นผู้อาวุโส และยอมรับรุ่นเดียวกันอย่างเจิ้งฉง เป็นสิ่งที่ตรงกับความคิดของห หลี่เชียนพอดี
เขายิ้มและคุยกับเจิ้งฉงเล็กน้อย
เจิ้งฉงฉวยโอกาสแนะนำซย่าซานและจั๋วหรานกับหลี่เชียน
แม้ซย่าซานจะอายุมากกว่าหลี่เชียนปีหนึ่ง ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลี่เชียนที่สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่อาของเขาได้ ซย่าซานก็ยังประหม่ามากอยู่ดี
เขาประจบหลี่เชียนเล็กน้อยอย่างตะกุกตะกัก แต่หลี่เชียนกลับไม่ได้วางมาด และล้อเล่นตามเขาเล็กน้อยอย่างอ่อนโยนและเป็นมิตร ทำให้ซย่าซานตื่นเต้นมากทันที รู้สึกว่าหลี่เชียน นตำแหน่งสูงและมีอำนาจมากยังตลกและมีอารมณ์ขัน พูดจาขึ้นมาเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิปะทะหน้าเบาๆ ทำให้คนรู้สึกชอบ เป็นผู้ชายที่โดดเด่นมากจริงๆ ทว่าจั๋วหรานที่เดิมทีน่าจะทำใ ให้คนชอบได้ง่ายมากกว่าในโอกาสนี้กลับเพียงแค่ยืนอยู่ข้างหลังซย่าซานอย่างเงียบๆ นอกจากคำทักทายตอนแรกสุดแล้ว จนหลี่เชียนบอกลา ก็ไม่พูดอะไรเลย
จนกระทั่งเงาของห
