ลี่เชียนหายไปแล้ว เจิ้งฉงไปส่งเจิ้งเจียนกลับห้องหนังสือ ซย่าซานก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิจั๋วหราน “ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว! นั่นคือหลี่เชียนนะ! หากเ เจ้าสร้างความประทับใจต่อหน้าเขา ไม่แน่วันไหนอาจจะได้ใช้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หากราชสำนักยุติตลาดม้า คนมากมายแอบขายม้ากับเกลือจากเมืองกาน หากถูกจับได้ไม่เพียงแต่จะปรับเงิ นจำนวนมาก ยังอาจจะถูกปรักปรำโทษฐานกบฏ และถูกเนรเทศไปที่อย่างหลิ่งหนาน แต่หากสามารถทำให้หลี่เชียนพูดได้สักคำ ก็สามารถปล่อยคนพวกนี้ได้แล้ว” เอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็กดคอ ลงและเอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่า…ในตลาดมืดมีคนเรียกราคา คนละห้าสิบตำลึง เงินนั้นข้าหาไม่ยาก แต่หากสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้สำเร็จ ใครจะกล้าไม่มองเจ้าอย่างเคารพ? ถึงเวลานั้นพ พวกเราก็สามารถวางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองซีอานได้แล้ว…”
ไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ ทั้งวันรู้จักคิดแต่พวกวิถีทางที่ไม่ถูกต้อง
จั๋วหรานได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วตลอด และไม่อยากสนใจเขา ทว่าความคิดกลับลอยไปที่หลี่เชียน
ได้แต่งงานกับท่านหญิง เป็นชายหนุ่มรูปงามจริงๆ หน้าตาหล่อเหลาสดใส ท่าทางอ่อนโยน
เขานึกถึงภาพที่เห็นตอนที่หลบอยู่ที่โรงเกี้ยวกับซย่าซานเมื่อคร
