ู่
สายตาอันอ่อนโยนที่หลี่เชียนมองท่านหญิงเจียหนาน แล้วยัง…ผิวราวกับหิมะ ดวงตาอันแวววาว และรอยยิ้มอันสดใสของท่านหญิงเจียหนาน…แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนอารมณ์ดี…ไม่ใช่ ‘ผ ผู้หญิงที่อัปลักษณ์และชั่วร้าย’ อย่างที่คนอื่นเอ่ยอย่างสิ้นเชิง…หลี่เชียนมาจากตระกูลธรรมดา…เขาไม่คู่ควรกับท่านหญิงด้วยซ้ำ…
แต่พวกเขากลับเป็นสามีภรรยากัน!
จั๋วหรานรู้สึกท้อแท้เล็กน้อยในชั่วพริบตา
แม้แต่เจิ้งฉงออกมาพาซย่าซานกับเขาไปดูงิ้ว เขาก็ไม่มีความสุขตลอด
ซย่าซานอดไม่ได้ที่จะกระซิบกับเขา “เจ้าเป็นอะไรไป? ดูไม่มีชีวิตชีวา! เกลียดที่ข้าทำให้การบ้านของเจ้าล่าช้าอย่างนั้นหรือ?” เอ่ยถึงตอนท้าย มีความดุร้ายเล็กน้อยแล้ว
จั๋วหรานเหลือบมองเจ้าคนโง่ทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “ข้าตื่นเช้าเกินไปแล้ว…”
ฟ้ายังไม่สว่างซย่าซานก็ไปหาเขาแล้ว พี่สาวของเขาได้ยินแล้วไม่เพียงแต่ไม่ห้ามซย่าซาน ยังแอบกำชับเขาว่าต้องคบหากับซย่าซานดีๆ เขาจึงจำเป็นต้องมารอเจิ้งฉงที่ตระกูลหลี่กับซ ซย่าซาน ดีที่ได้ยินว่าหลายวันนี้คณะเหลียนจูแสดงงิ้วที่ตระกูลหลี่ ตู้ฮุ่ยจวินไม่ได้ผิดคำพูด จึงทำให้ซย่าซานอารมณ์ดีขึ้นมาก เรื่องที่ประกาศว่าจะทำให้ตู้ฮุ่ยจวินเสียหน้าก็ ถูกปล่อยทิ้ง
