หลี่เชียนอดที่จะหัวเราะไม่ได้ และเอ่ยว่า “ข้าไม่พอใจหลี่เหลยตรงไหนหรือ? นี่ก็กำลังคุยเรื่องนี้กับเจ้าอยู่ไม่ใช่หรือ?”
ทั้งสองคนผลัดกันพูดเรื่องนี้นานมาก จนตอนที่ฉิงเค่อเข้ามาถามพวกเขาว่าจะตั้งอาหารที่ไหน ทั้งสองคนถึงพบว่าเถียงกันนานมากแล้ว สำหรับเรื่องนี้ก็ไม่สามารถบอกสาเหตุได้เช่นกัน
หลี่เชียนหัวเราะ และลูบผมของเจียงเซี่ยน แล้วลุกขึ้นจูงนาง “พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ!”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และลงจากเตียงอรหันต์ตามมือของหลี่เชียน แล้วกลับไปจัดการแต่งหน้าที่ห้องด้านในครู่หนึ่ง และไปที่ห้องอุ่นที่รับประทานอาหาร
ถ้วยกับตะเกียบวางเรียบร้อยแล้ว หลี่เชียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะสี่เหลี่ยม รอเพียงนางนั่งลงจะได้นำอาหารมา
เจียงเซี่ยนถามเขา “หลี่เหลยจะออกเดินทางเมื่อไร?”
“สองวันนี้กระมัง!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ได้ให้เขานำของขวัญที่จะให้น้องหญิงสกุลเหอกับพี่ใหญ่ไปด้วยพอดี”
