่งออกมา และอยากกัดสักคำมาก
เขายกมือของนางขึ้นมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ พอถึงใกล้ปากก็กลัวว่าเจียงเซี่ยนจะเจ็บ จึงเพียงแค่จูบเบาๆ ทีหนึ่ง
เจียงเซี่ยนสีหน้าแดงก่ำ แต่กลับไม่ดิ้นเหมือนเช่นเคย
หลังจากนางแก้ปมในใจเรื่องไป่เจี๋ย ก็ตามใจหลี่เชียนเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนเรียกสาวใช้มาชงชาให้หลี่เชียน และถามเขาเรื่องที่ไปหาเจิ้งเจียน “ท่านเจิ้งแนะนำใครให้เจ้า?”
“หลี่เหลย!” หลี่เชียนจับมือของนางไม่ปล่อย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าแปลกใจเล็กน้อย ข้าคิดว่าเขาจะแนะนำหม่าหย่งเซิ่งให้ข้า”
ดูเหมือนหลี่เชียนไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ ก็ชอบหม่าหย่งเซิ่งมาก
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก
หลี่เชียนที่วางความสนใจทั้งหมดไว้ที่เจียงเซี่ยนจึงย่อมสังเกตเห็น
เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไม? เจ้าไม่ชอบหม่าหย่งเซิ่งหรือ?”
เจียงเซี่ยนไม่ชอบหม่าหย่งเซิ่ง เพียงแต่หม่าหย่งเซิ่งจงรักภักดีต่อหลี่เชียนมาก เฉาเซวียนเคยอยากซื้อตัวเขาทว่าไม่สำเร็จ แค่เรื่องนี้ นางก็สามารถอดทนหม่าหย่งเซิ่งได้
“เจ้าชอบเขามากเกินไปหรือเปล่า?” เจียงเซี่ยนกวนหลี่เชียนตามใจชอบอย่างไม่มีเหตุผล “หลี่เหลยไม่ดีหรือ? เจ้าดูเหมือนไม่ค่อยพอใจ?”
