นกระทั่งพระอาทิตย์ออกมา สายแล้ว ฮูหยินลู่กับลูกสาวถึงจะพาของ งมากมายที่เจียงเซี่ยน นายหญิงคัง และนายหญิงเจิ้งมอบให้ออกจากเถียนสุ่ยจิ่ง
แขกไปหมดแล้ว นายหญิงคังก็ฉวยโอกาสที่อากาศปลอดโปร่งพาตงจื้อกับคุณหนูทั้งสองของตระกูลคังไปที่เรือนกระจกในสวนดอกไม้ด้านหลัง
ช่วงนี้นายหญิงคังกำลังสอนพวกนางวาดภาพ
โบตั๋นสามสีในเรือนกระจกจึงกลายเป็นของโปรดของพวกนายหญิงคัง
เจียงเซี่ยนกึ่งนอนอยู่บนเตียงอรหันต์ ห่มผ้าห่มสองชั้นผ้าไหมจางสีแดงเข้มตามใจชอบ แสงแดดทะลุผ่านประตูที่ฝังกระจกสีมาส่องลงบนตัวนาง อบอุ่นและสว่างไสว ส่วนเสียงหัวเราะและเสียง ฆ้องกับกลองที่ดังมาจากเรือนด้านนอกตลอดก็เพิ่มความเงียบสงบให้ห้องอุ่นอีกเล็กน้อย
หลี่เชียนเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างปลื้มใจ
นี่เป็นชีวิตที่เขาอยากให้เจียงเซี่ยน
บังนางไว้ข้างหลังตนเอง และปกป้องอยู่ใต้ปีก ให้นางสามารถพักผ่อนอย่างสงบและไร้ความกังวลแบบนี้ได้ตลอดไป
“เป่าหนิง!” เขาก้าวไปข้างหน้าก้าวใหญ่ และนั่งลงบนม้านั่งหน้าเตียงอรหันต์ แล้วจับมือที่วางอยู่บนผ้าห่มของนางอย่างแผ่วเบา
มือของเจียงเซี่ยนอ่อนนุ่มและขาวเกลี้ยงเกลาจนทำให้หลี่เชียนนึกถึงหมั่นโถวที่เพิ่งนึ
