เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้ตอบยากเล็กน้อยสำหรับซย่าซาน
เขาออกแรงผลักจั๋วหรานออกจากตระกูลหลี่ และเอ่ยอย่างตอบไม่ตรงคำถามโดยหน้าแดงก่ำทั้งหน้าว่า “วันนี้อากาศดีขนาดนี้ พวกเราไปกินเนื้อต้มของตระกูลโหวใกล้คูเมืองกันเถอะ? ข้ าได้ยินว่าเนื้อต้มของร้านนั้นทำได้อร่อยเป็นพิเศษ ไปช้านิดเดียวก็ไม่มีขายแล้ว…”
จั๋วหรานเอ่ยว่า “ข้าไม่ไป! ข้ายังต้องกลับไปฝึกคัดตัวอักษรที่บ้าน พรุ่งนี้ท่านอาจารย์จะตรวจการบ้าน ข้ายังท่อง ‘จงยง’ ไม่ได้เลย?”
“ประชาชนถือว่าอาหารเป็นรากฐานในการดำรงชีวิต! ไม่กินวันหนึ่งก็จะหิวมาก ไปเถอะ! ไปเถอะ! กินก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” ซย่าซานไม่ยอมให้แก้ต่างหรืออธิบาย และฝืนลากจั๋วหรานไปที่คูเ เมือง
จั๋วหรานไม่มีทางเลือก และกลัวว่าเขาจะดึงเสื้อคลุมยาวผ้าไหมหังที่ทำใหม่ของตนเองขาด จึงตกลงอย่างจนใจ และเอ่ยว่า “เสื้อตัวนี้…พี่สาวของข้าเป็นคนทำ เจ้าอย่าดึงขาดเชียว ว ถ้าดึงขาดต้องชดใช้”
“ทำไมเจ้าถึงขี้เหนียวขนาดนี้?” ซย่าซานตะโกน และค่อยๆ เดินห่างออกไปกับจั๋วหราน จนหายไปจากเถียนสุ่ยจิ่ง
นี่เป็นเพียงภาพที่ธรรมดามาก จึงไม่มีใครสนใจ
—————————————————–
ตู้ฮุ่ยจวินแสดงงิ้วที่ตระกูลหลี่สามวันแล้ว ในที
