เจียงเซี่ยนฝังศีรษะอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เชียน ไม่ยอมเงยขึ้นมา
นางมีคำพูดมากมายอยากบอกหลี่เชียน แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน
ชาตินี้พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้ว ก็น่าจะไม่เกิดเรื่องพวกนั้นอย่างในชาติก่อนแล้วกระมัง?
เจียงเซี่ยนรู้สึกเศร้าเป็นอย่างมาก
หลี่เชียนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าประโยคไหนของตนเองทำให้เจียงเซี่ยนร้องไห้แบบนี้ ทว่าการร้องไห้นี้ก็ไม่ได้เป็นเพียงความเสียใจง่ายขนาดนั้น เหมือนเป็นการปลงมากกว่า หลี่เชียนจึงตัดสินใจไม่ซักไซ้เรื่องพวกนั้น และตั้งใจปลอบเจียงเซี่ยนก่อน
“เด็กดี อย่าร้องไห้เลย!” ปากเอ่ยคำพูดหวานหู มือตบหลังของนางเบาๆ และจูบหน้าผากกับขมับของนางตลอด จิตใจของเจียงเซี่ยนถึงค่อยๆ สงบลง
นางร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางสะอึก และปิดปากอย่างตื่นตระหนกเล็กน้อยกับการลืมตัวของตนเอง จนทำให้หลี่เชียนหัวเราะออกมาเสียงดังอีกครั้ง
เจียงเซี่ยนลำบากใจ จึงลุกขึ้นนั่งจากอ้อมกอดของหลี่เชียน และเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “เจ้ายังไม่ไปทำงานของเจ้าอีกหรือ?”
หลี่เชียนกลับมาครั้งนี้ หลักๆ อยากให้ซย่าเจ๋อจัดสรรเสบียง หญ้า กองกำลังทหาร และอาวุธยุทโธปกรณ์ของปีที่แล้วของกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีให้เขา แ
