ต่ซย่าเจ๋อปัดภาระอยู่ตลอด แถมยังส่งหลี่เชียนไปราชการที่ฮว่าอินและไม่ได้แก้ไขเรื่องนี้ให้เขา บวกกับเจิ้งเจียนกับเจียงเซี่ยนต่างเตือนเขาว่า ฤดูหนาวปีนี้ต้องเป็นฤดูหนาวที่หนาวมากอย่างแน่นอน การเตรียมการล่วงหน้าสามารถขจัดภัยที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าได้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องคิดหาทางรวบรวมสิ่งของสำหรับผ่านฤดูหนาวให้ครบ ไม่อย่างนั้นหากชนกลุ่มน้อยทางเหนือบุกมา พวกเขาจะบาดเจ็บและตายอย่างสาหัส แล้วเขาก็เลิกคิดที่จะย้ายมากองบัญชาการส่านซีได้เลย
ทว่าก่อนที่เขาจะออกไปข้างนอก เจียงเซี่ยนมาส่งเขา ปรากฏว่าทั้งสองคนคุยไปคุยไป ก็เกาะติดไปด้วยกัน จนเลยเวลาที่เขากำหนดล่วงหน้าว่าจะออกไปข้างนอกไปเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว
ปกติศาลาว่าการผู้ว่าราชการมณฑลเลิกงานตอนบ่ายกลางยามเซิน รีบไปตอนนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าซย่าเจ๋ออยู่หรือเปล่า
แต่เจียงเซี่ยนขี้อาย เมื่อครู่ร้องไห้อย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้นในอ้อมกอดเขา เขาหลบเลี่ยงสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน อย่างมากก็แค่ซย่าเจ๋อไม่อยู่ และเขาไปเสียเที่ยว
“เช่นนั้นเจ้ากลับไปดูงิ้วเถอะ!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะชอบดูงิ้ว! ครั้งนี้เชิญตู้ฮุ่ยจวินมาแสดงสามวันติดกัน”
“ถือว่
