าหาเรื่องที่มีความสุขให้พวกตงจื้อหน่อยแล้วกัน!” เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “ชีวิตของสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงน่าเบื่อ”
หลี่เชียนยิ้มตลอด และกำชับนางว่า “หากรู้สึกว่าเสียงอึกทึกครึกโครม ก็กลับไปพักที่เรือน วันนี้ข้าไป ก็คงจะไม่สำเร็จอีก นั่งสักหน่อย ดื่มชาสักถ้วยก็กลับมาแล้ว ถึงเวลานั้นพวกเรารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน”
นางจะได้ไม่รั้งพวกนายหญิงคังไว้ และเขากินข้าวคนเดียวอีก
เจียงเซี่ยนพยักหน้าด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ถามอย่างกังวลเล็กน้อยว่า “เรื่องยุทธปัจจัย…เจ้ามีวิธีอะไร?”
“ตอนนี้ยังไม่มี” หลี่เชียนเอ่ยตามตรง “ถึงอย่างไรก็ว่างเช่นกัน ก็ตื๊อซย่าเจ๋อไปพลาง คิดหาทางไปพลาง” แล้วเขาก็นึกถึงความเฉลียวฉลาดและวางแผนเก่งของเจียงเซี่ยน จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หากเจ้ามีวิธีอะไรดีๆ อย่าลืมบอกข้า!”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า และส่งหลี่เชียนออกไปข้างนอก
ระหว่าทาง เจอพวกหลี่เหลยกับจงเทียนอวี่
จงเทียนอวี่ยังพูดง่าย เพราะเป็นผู้ชายคนนอก ทว่าหลี่เหลยเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายของหลี่เชียน เจียงเซี่ยนเจอแล้วก็จำเป็นต้องทักทาย
เจียงเซี่ยนเคารพหลี่ฉางชิง ญาติมากมายของตระกู
