้ยว
คนที่สวมเสื้อคลุมยาวสีดำคือซย่าซาน คนที่สวมเสื้อคลุมยาวสีไผ่เขียวคือจั๋วหราน
“คิดไม่ถึงว่าจะเจอใต้เท้าหลี่กับท่านหญิงที่นี่” จั๋วหรายเอ่ยพึมพำ สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย
ทว่าซย่าซานกลับขมวดคิ้วและบ่นพึมพำว่า “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าถึงลากข้าหลบไปข้างๆ? ก็แค่ท่านหญิงกับใต้เท้าหลี่อยู่ด้วยกันไม่ใช่หรือ? พวกเราบุกเข้าไป ไม่แน่ยังอาจจะทิ้งความประทับใจต่อหน้าท่านหญิงได้ เจ้าไม่รู้หรอกว่า…ตอนนี้พวกขุนนางในวงการราชการซีอานมีใครไม่อยากรู้จักท่านหญิงบ้าง! เพียงแต่ชายหญิงแตกต่างกัน จึงไม่มีโอกาส แต่เจ้า…โอกาสส่งมาถึงที่กลับปัดทิ้ง! ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าเรียนหนังสือมากจนกลายเป็นโง่แล้วหรือเรียนหนังสือมากจนกลายเป็นกำเริบเสิบสานแล้ว แม้แต่ท่านหญิงก็ไม่สนใจแล้ว…”
จั๋วหรานไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่าดึงแขนของซย่าซาน และเอ่ยว่า “เจิ้งฉงไม่อยู่บ้าน พวกเราก็กลับไปก่อนเถอะ! ไว้วันหลังตอนที่เขาอยู่พวกเราค่อยมาหาเขา” พูดจบก็เอ่ยเหมือนหนีอะไรบางอย่าง “เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นเพื่อนร่วมสำนักกับเจิ้งฉงไม่ใช่หรือ? ทำไมเขาเรียนหนังสืออยู่ที่เสียนหยาง แต่เจ้ากลับเอ้อระเหยอยู่ที่บ้าน…”
————————————
