เซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
หลี่เชียนอดที่จะหัวเราะไม่ได้ นานมากถึงจะกลั้นหัวเราะ และถามเจียงเซี่ยนว่า “เจ้ามีคนที่แนะนำหรือไม่?”
“ไม่มี!” เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าเรื่องในชาติก่อนเปลี่ยนไปมากมายแล้วเพราะการแทรกแซงของนาง นางไม่สามารถส่งผลกระทบต่ออนาคตของพวกจงเทียนอวี่ต่อไปได้อีกแล้ว ทว่าก็อดไม่ได้ ไม่อยากให้หลี่เชียนลำบาก จึงออกความคิดให้เขาว่า “เจ้าสามารถไปถามท่านเจิ้งได้”
หลี่เชียนครุ่นคิดพลางพยักหน้า และลาเจียงเซี่ยนที่โรงเกี้ยวหน้าประตูใหญ่
เจียงเซี่ยนไม่ค่อยอยากกลับไป แต่หลี่เชียนกลับรู้สึกว่าก่อนหน้านี้เจียงเซี่ยนร้องไห้โฮไปรอบหนึ่งแล้ว และเดินเป็นเพื่อนเขามากขนาดนี้อีก ควรจะไปพักผ่อนให้เต็มที่ ต่อหน้าสาวใช้กับหญิงรับใช้ที่ล้อมพวกเขาอย่างแน่นหนา เขาไม่อาจโอบกอดได้ จึงแค่ช่วยจัดเครื่องประดับผมรูปดอกไม้ไข่มุกตรงขมับให้นาง และกำชับนางเสียงเบาว่า “อย่าเหนื่อยเลย! ตงจื้อก็ไม่เด็กแล้วเช่นกัน เรื่องบางเรื่องให้นางทำไป”
ตงจื้อเพิ่งจะอายุเก้าขวบ ช่วยนางคุมงาน อย่างน้อยก็ต้องรอจนอายุสิบสองปีเช่นกัน
“ข้ารู้!” เจียงเซี่ยนอมยิ้มพลางเอ่ย ส่งหลี่เชียนออกไปแล้วก็กลับลานบน
คนสองคนออกมาจากข้างโรงเกี
