กในที่ดินของตัวเอง” พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็ยิ้มและดึงคุณหนูใหญ่ต่งมา แล้วเอ่ยว่า “พูดถึง…พวกเจ้าควรจะถามคุณหนูใหญ่ต่งถึงจะถูก ฮูหยิน เฒ่าของพวกนางชอบปลูกดอกไม้ใบหญ้าไม่ใช่หรือ? จึงอบรมสั่งสอนให้หลายคนดูแลดอกไม้ใบหญ้าโดยเฉพาะ ตอนหลังยังสร้างเรือนกระจกหลายแห่งด้วย ดอกบัวบานในฤดูหนาว ฤดูร้อนแขวนส้มจี๊ด นา ายท่านต่งเห็นแล้ว จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงปลูกแตงกวาในเรือนกระจก ไม่เพียงแต่เติบโตได้ดีมาก ทว่ายังกรอบมากด้วย ฮูหยินเฒ่าเห็นแล้ว จึงถือโอกาสปลูกพริกกับมะเขือยาว วทั้งแถบ ลูกพลัมนี้…ตระกูลต่งก็เป็นคนปลูก ข้าเห็นว่าดี จึงสร้างเรือนกระจกในที่ดินของตัวเองด้วย และส่งคนไปเรียนที่ตระกูลต่งปีหนึ่ง ปีนี้ก็ได้กินลูกพลัมที่ปลูกเองแล้ ว หากเจ้าถูกใจ พรุ่งนี้ข้าส่งไปให้เจ้าจำนวนหนึ่งก็ได้”
ทุกคนเหมือนพากันรู้ว่าจะพูดอย่างไรแล้ว จึงผลัดกันสรรเสริญเยินยอฮูหยินหยาง
นี่เป็นการหลบเลี่ยง และเป็นทางเลือกเช่นกัน
เจียงเซี่ยนเบ้ปากอย่างเย็นชา
ทว่าคุณหนูใหญ่ต่งกลับเหงื่อตกทั้งตัว
นางไม่เคยคิดฝันว่า เจียงเซี่ยนจะโกรธเร็ว กะทันหัน ตรงไปตรงมา และทำอะไรตามใจชอบขนาดนี้ และสิ่งที่ยิ่งทำให้นางคิดไม่ถึงคือ ฮูหยิน
